punTaal

scherp in formuleren

Hilma Bruinsma

punTaal staat voor:

scherp formuleren en strak in aanpak. Heldere taal en een directe benadering vormen de basis voor kernachtige resultaten.

 

punTaal is de noemer waaronder ik vanaf 2011 mijn eigen boeken uitgeef en literair actief ben. Op beide fronten gaan beschouwing en analyse vooraf aan passende actie. Filosofie: het leven is te mooi en te kort om tijd en energie te verspillen aan half werk.

Taboe in het theemeubel

Keerkring of rondwaren in tijd

Tijd Terug

Hilma Bruinsma

schrijver, dichter, eigenaar punTaal

29 February, 2020
Hilma Bruinsma

Blog 95: Logboek van AAT-er Henk van Welie, brief aan generaal Spoor en brief van aalmoezeniers en veldpredikers: hoogste tijd om naar huis te gaan, te veel legeronderdelen gaan naar de kloten

Spullen uit de legerkist van AAT-er Henk van Welie

Henk van Welie, AAT, brief aan generaal Spoor en het antwoord van Jan Goderie

In december 2020 nam Joop Lammers contact met mij op, hij heeft een Industriële veiling in Eindhoven. Bij hem was een legerkist afgeleverd die intussen weer een plek heeft gevonden. De inhoud had hij uit de kist gehaald en hij wilde graag dat deze goed terecht zou komen. Het ging om een logboek en een fotoboek uit de Indiëtijd na de oorlog. Mijn eerste gedachte was materiaal voor het NIOD maar ik hoorde hem aarzelen. Ik dacht misschien komt het niet toevallig op mijn pad. Joop Lamers verzond de inhoud naar mij en ik heb alles bekeken en zorg ervoor dat het netjes bij het NIOD komt.

Toen dit zich afspeelde las ik in mijn vaders brieven dat de aalmoezeniers en veldpredikers gezamenlijk een brief hadden geschreven naar diverse regeringsinstanties, o.a. naar de eerste en tweede kamer over dat het de hoogste tijd is dat de EM (Expeditionaire Macht) naar huis gaat. Mijn vader vroeg zich af of die brief ooit gepubliceerd zou worden. Misschien ligt deze brief wel in het NIOD of in het Nationaal Archief of elders, misschien is de brief gepubliceerd, ik heb er (nog) niet naar gezocht.

Ik trof tot mijn verassing een afdruk van net zo’n brief gericht aan Generaal Spoor (juli 1948). Jan Goderie weigerde deze brief te publiceren in Het Lichtspoor, voor Nederlandse Strijdkrachten.

Wel beantwoordde hij zelf de brief als redacteur in Het Lichtspoor, de briefschrijvers brandde hij af, het verzoek gedemobiliseerd te worden deed hij af als aanstellerij.

Dit is nu precies waar de mannen destijds tegenaan liepen.

Dit trof mij.

Achteloos totaal weggezet worden. Laf afgeven door Goderie zonder de brief weer te geven.

Lees hier de brief gericht aan Generaal Spoor

Lees hier het antwoord van Jan Goderie

Wat zat er nog meer in de kist van Henk van Welie?

In de doos die ik thuiskreeg zaten een logboek, een fotoboek, een vrijwel lege agenda, meegegeven voor de verjaardagen?

Een zwarte baret met rode pluim, een geplastificeerde foto van de MS Sibajak waarmee Henk van Welie rond april 1946 waarschijnlijk naar Indië kwam. Was die baret van Henk van Welie? In archieven misschien te achterhalen, in zijn spullen uit de kist is er niets over te vinden.

Henk van Welie zat bij de AAT, Aan en Afvoertroepen, de rijdende duivels. Mijn vader schrijft regelmatig over hen, met bewondering. De AAT-ers jakkeren met gevaar voor eigen leven met voorraden en mensen over barre wegen, sluipschutters en hinderlagen altijd op de loer.

Logboek AAT

Het logboek is een Rittenlogboek: elke dag van naar en het aantal mijlen;
van 13 mei 1946 tot 17 juli 1949 een totaal van 26.127 x 1,6 = 41.803 km

Gemiddelde van 1100 km per maand.

Routebrief 1e politionele actie, Dagorders, VTD Verplegings- en transportdienst, Voeding en transport; Compagnie orders, Verzonden pakketten,

Indeling van konvooi bij vertrek, Opgave van Ruimbagage, Douane verklaring,

Data van welke wapens ingeleverd zijn bij wie, Uitrustingsstaat bij inleveren, Werkplaatsinspecties, Vertrek juni 1949 met Zuiderkruis, Financiële afwikkeling Huize Ter Heid.

Het logboek is aangevuld met krantenknipsels: ongevallen met of door AAT-ers, veroordelingen, heldenwerk door AAT-ers, afscheid AAT-ers (Jullie waren….ruig!), huldiging bij thuiskomst van AAT-ers.

Fotoboek

Het fotoboek heeft een heel andere geur dan mijn vaders fotoboeken, Henk van Welie rookte zeker niet.

De foto’s zijn inwisselbaar met die van mijn vader, alleen zijn er relatief meer foto’s van konvooien en transporten.
Zo zijn daar de onvermijdelijke, vergelijkbare foto’s van een begrafenis.

Er is een hond en er komt een aapje voorbij, zwemmen, mannen.

Henk van Welie was geen schrijver, het Logboek, fotoboek en de krantenknipsels vertellen zijn verhaal.

[Klaas weer aan het woord]

Brief door alle aalmoezeniers en veldpredikers: tijd dat EM naar huis gaat

De laatste dagen weinig uitgespookt. Vier heerlijke brieven van jou. Wat moest jij ook lang op post wachten.

Ds. Jense heeft een causerie over het geloofsleven van Indië gehouden, hoe het mohammedanisme en hindoeïsme hier gekomen zijn. Tot slot las hij een door alle aalmoezeniers en veldpredikers van het leger opgestelde brief voor. Dat het nu zo langzamerhand wel tijd is dat de EM, naar huis gaat en dat wij graag willen weten wanneer die tijd ongeveer aanbreekt. Het was heel goed in elkaar gezet en de minister zal een antwoord moeten geven. Het schrijven wordt naar diverse regeringsinstanties verstuurd, o.a. naar de eerste en tweede kamer.

Ben benieuwd of het nog gepubliceerd wordt. Ik geloof niet dat het onze demobilisatie zal versnellen maar wel dat wij eindelijk eens horen waar wij aan toe zijn. Het was geen jammerklacht maar de naakte waarheid.

Te veel legeronderdelen gaan naar de kloten

Te veel legeronderdelen gaan naar de kloten. Wij staan er heel gunstig voor, de stemming is in het algemeen best en regelmatig sporten houdt de knapen fit. Een stemming van – wij kunnen er toch niks aan doen maar wij laten ons niet kisten – zolang die fut er nog in zit zingen we het wel uit.

Het ergste is de totale onverschilligheid voor alles, dat breekt een hoop kerels de nek maar gelukkig heeft 6 RVA daar weinig last van. Even dreigde het bij de C-batterij mis te gaan maar dat schijnt ook weer verbeterd te zijn gelukkig.

De oorzaak is, genoeg van dit alles, naar huis!

De stemming onder mijn collega’s is vandaag bedrukt, B. en H. lopen met hun ziel onder de arm. Als ik niet oppas slaat het over. De oorzaak is, genoeg van dit alles, naar huis! Wat kan ik dan beter doen dan jou schrijven?

Met mij is alles goed schat, voor zover dat hier mogelijk is. Ik ben gezond en heb mijn liefste om aan te schrijven. Ik mag jou alles vertellen ook al is het nog zo vreemd en vaak zo stuntelig. De zondagen zijn vaak moeilijk omdat we onze gewone werk niet hebben waar we ons op kunnen concentreren. Als het dan ook nog slecht weer is, bij jou koud en guur, hier donker en regen, weten we vaak niet waar wij het moeten zoeken. Het moet een hele goede preek zijn om er weer een beetje bovenop te komen, zodat we voelen dat we toch niet alleen zijn.

Pimpelen

Een stel jongens zat in de cantine te pimpelen, ze gingen zo te keer dat ik erbij gebleven ben tot iedereen onder de klamboe lag. Heb zelf meegeholpen om de fles eerder leeg te krijgen. Ik had ook kunnen zeggen stop ermee, maar daar hadden ze al te veel voor op, er waren vrij zeker brokken gemaakt. Nee hoor, ik lust straks geen borreltje meer.

Woningnood

Hoe is het met de oudjes W? Het zal een slag zijn wanneer een van beiden overblijft. Lieveling, het is misschien hard om daar nu al rekenng mee te houden, maar wanneer zij beiden overlijden wat zou je er dan van denken om meteen hun huisje over te nemen? Het is klein maar groot genoeg voor ons zolang wij nog in Raard blijven. Het zijn altijd moeilijke dingen, voor jou al helemaal, maar we weten dat de woningnood zo erg is dat sommige mensen er werk van maken nog vóórdat de bewoners gestorven en begraven zijn.

Geloof? Ik hoor alleen over god op zondagavond in de kerk en de vele gvd’s hier

Het was moeilijk voor je Nan toen V’s broer bij jou kwam. Zie blog 91. Je voelt het grote verdriet, en weet niets te zeggen, wat ook niet nodig is. Een stevige handdruk, het willen helpen en dat laten voelen zegt veel meer dan een hele hoop woorden. Nee Nan, ik denk zelden aan sterven en schuif dat steeds weg. Ik heb het één keer benauwd gehad, zie blog 55 (schieten met de bren onder de arm) maar of ik aan sterven dacht weet ik niet meer. Ben mijzelf vaak een raadsel. Vertrouw ik werkelijk op gods genade of is het – god is goed, het valt wel wat mee? –

Als je werkelijk voor de dood staat is het met een schietgebedje niet klaar. Wat heb ik vandaag voor hem gedaan? Niets! Ik weet van de weg maar kan of wil die nog niet vinden.

God moet wel van mijn geloof walgen, jij zit daar ook mee Jank. Wat je moet doen? Bidden Nan, volhouden en het komt weer terug dat je alles aan hem kunt toevertrouwen. Ik hoor alleen over god op zondagavond in de kerk en de vele gvd’s hier.

Als Pim straks zelf aanvoelt dat het lelijk, grof en helemaal niet flink staat houdt hij er vanzelf weer met vloeken op. Hij heeft het nu nog niet in de gaten, maar jij leert hem dat wel. Je merkt dat verbieden alleen niet helpt, leer hem de betekenis en je zult succes hebben. Hij is er nog wel wat jong voor maar kinderen zijn scherp en voelen vaak meer aan dan je denkt.

Je oren zouden tuiten als je eens zou horen wat er hier allemaal uitgeklapt wordt! Ik draag mijn woordje ook bij terwijl ik er toch een hekel aan heb.

Ik lees zelden in mijn bijbeltje en wanneer ik het een enkele keer stiekem soms doe, zegt het mij niets omdat mijn hart er niet bij is. Ik weet het niet meer.

Toch als ik dit leven vergelijk met vroeger, ben ik toch iets dichter bij god. Toen bekommerde ik mij er helemaal niet om. Ik geloof dat het kindergeloof het mooiste is. Dan geef je alles over, later weet je jezelf wel te redden.

Ik sleep straks jouw brieven wel mee naar huis pop

Ik sleep straks jouw brieven wel mee pop en je krijgt van mij geen kans om ze te verbranden. Onze kinderen neuzen er niet in en komt het toch zover, dan kunnen ze nog heel wat leren. Nee snoes wij schamen ons niet voor wat wij elkaar schrijven. Het eerste -tot spoedig- van jou dateert van ’46, in aantal brieven win je het nog van mij Nanneke!

Ik ga nu slapen, ik weet niets meer. Een innige zoen van je onwennige maar toch zo gelukkige man, koes ús lytse bern hiel stiif fan heit. Ik ga nog even in m’n bijbeltje lezen en dan proberen te bidden. Tot spoedig heerlijk weerzien, nacht skotten!

Loera schiet drie bendeleden dood

Hals over kop met de pantserwagen naar Tjitjambe, aan de weg naar Soebang. Er ligt daar een detachement Ondernemings Politie OP en die werd beschoten. We kegen het bericht per telefoon door. Toen wij er aankamen was er niets aan de hand. De OP had vijf schoten gehoord, dat was alles. Waarschijnlijk van doortrekkende ploppers. Verder niets meer over gehoord.

Een Loera hier in onze buurt heeft een karabijn buit gemaakt en er drie bendeleden mee doodgeschoten. Hij heeft het wapen bij ons ingeleverd en daar een beloning van f 250, voor gekregen.

Zestien brieven in twee dagen

Zestien brieven in twee dagen, wat een weelde! Eerst je laatste brief beantwoorden en ik ben nu alweer benieuwd naar je antwoord, je weet hoe dat gaat. Ik dwaal meestal af wanneer ik ermee bezig ben. Maar jou eerst even heel stevig fijnknijpen totdat je het uitgilt, dierlijk hè, dat word je soms.

Het duurt zo lang en ik zit zo propvol, niet alleen mijn hart maar alles.

Even een onderbreking. Heb m’n haar laten knippen, kan ik er weer een maand tegen. Ben er ook een beetje door bedaard.

Je begrijpt weinig van hoe wij met de kanonnen schieten wanneer er ook patrouilles van ons in het veld zijn. Het is een nauwkeurig werk. Ik kan het je nog het beste vertellen wanneer ik weer thuis ben. Is onze radio nog steeds bij thuis twee2? Dat gaat niet op hoor, zij het genot en jij betalen, of de radio terug of zij moeten de zegels betalen.

Ik zal straks als ik thuis ben misschien ook niet alles zeggen wat ik denk, behalve aan jou. Hier nemen we nooit een blad voor de mond maar dat kan in de burgermaatschappij niet.

Jij mag mijn nieuwe pak uitzoeken hoor, ik ben er te lang uit en heb er geen verstand meer van of zou het meevallen? Ik heb geloof ik nog een hoed, ik heb een hekel aan die dingen, geef mij m’n petje maar of m’n blote kop. Een zomerpak is de moeite niet meer, voor de winter laat je m’n uniform vermaken en verven en heb ik een lekker winterpakje. Ik heb hier nog een Hollands uniform, zo goed als nieuw en die is afgeschreven op mijn kledinglijst, dus binnen.

Ik las dat het plan er is de distributie op te heffen. Maar of er dan voldoende van alles is, is nog maar de vraag. In ieder geval zullen de spullen peperig zijn.

Het wordt donker, de lucht is zwart, zo meteen begint het weer te gieten.

Wat een storm hadden jullie, hier waait het bijna nooit.

Rondje politiek

Hoe het met de politiek komt weet ik niet. Ik denk wel dat het mee zal vallen en dat onze regering de touwtjesin handen houdt. Soekarno en zijn zotte plan geef ik weinig kans van slagen. Op Sumatra zijn er militaire waarnemers beschoten en gewond geraakt. Voor ons wel goed voor de buitenlandse opinie. Een luitenant van ons leger heeft hen er tussenuit gehaald, anders hadden ze geen rapport kunnen indienen bij de V-raad.

Montgommery heeft makkelijk praten, toch wordt eraan gewerkt. Het is zelfs de bedoeling om de tweede divisie nog dit jaar af te lossen. Wij gaan zeker naar huis maar wanneer ze het zonder ons kunnen stellen is nog steeds niet bekend.  Natuurlijk is het bekend maar de regering en de legerleiding laten nog niks los.

Thuis met jouw verjaardag?

Ik heb nog een kleine hoop op jouw verjaardag (4 augustus) thuis te zijn. Als dat zo mag zijn vieren we jouw verjaardag en ’s avonds, alleen samen onze tweede bruiloft. Nanki, ik wil je zo graag nog eens in je trouwjurk zien. We beleven alles opnieuw, alles ons even herinneren van die grote dag. Wij vergeten het nooit en misschien is deze tweede keer na zoveel tijd nog wel mooier. Ook die kleine dingen vergeet ik niet want ik weet hoe jij daarvan geniet.

Jij genoot van mijn schrijven over ons en dat maakt mij gelukkig. Schitterend je kon niet best op mijn schrijven hierover antwoorden maar wat je geschreven hebt is héérlijk. Zo is het goed!!

Wat het mij kan schelen wat jij allemaal maakt en doet? Juist dat moet ik ook allemaal weten, dat weet je toch wel? Het lijkt misschien onbelangrijk maar die dingen van ons dagelijks doen en laten helpen ook mee om een idee te krijgen hoe we leven. Veel briefwisselingen verslappen omdat men zich tot de hoofdzaken beperkt en andere dingen die nog onbelangrijker lijken dan breien, stoppen, patrouille lopen en klusjes doen. Als men zich niet meer voor elkaars bezigheden interesseert, houdt het schrijven vanzelf op.

Jij vindt het schrijven vaak een probleem en schrijft aan het eind van een dichtbeschreven brief ik weet je totaal niets te schrijven! Ik begrijp het wel, de brief stond vol met allerlei dingetjes van jou en de kinderen. Wat heb ik meer nodig?

Zo, gooien ze in Nederland met woorden zoals – de gordel van smaragd -? Ja het is hier prachtig maar wij hebben er de buik van vol.

Zware patrouille

Vandaag een patrouille gelopen, een van de zwaardere tochten in ons gebied. Om half zes eruit, eten en met de wagen naar Bukanagara en vandaar tippelen naar Leniredja.

Alles rustig. Het was pracht weer en een schitterende natuur maar ik heb er weinig van gezien omdat ik al mijn aandacht nodig had voor de moeilijke paden. De eerste uren liepen we door woest bergterrein, langs hobbelige en glibberige paadjes, steil klimmen en dalen. Hier en daar versperd door omgevallen bomen. Soms moesten we ons op handen en voeten omhoog werken langs diepe ravijnen waar een misstap je noodlottig kan zijn. Soms was het paadje maar 15 cm smal. Als je daar afkukelde.

Dan weer langs kronkelpaadjes die tevens kleine kalies zijn. De grond is door het water diep uitgesleten zodat de grote keien en stenen vrijkomen en met de jaren en eeuwen naar het midden rollen.

De stenen zijn vaak bedekt met een spekglad moslaagje of groene aanslag. Na 2,5 uur klauteren hadden we drie bergruggen genomen en was het verder afzakken naar Leniredja.

In een kampong bliezen we even uit en dronken klapperwater. Ik had pech, in de bergen mijn enige tropenpetje verloren. Heb m’n hoed nog wel hoor. Verder door de bergsawa’s, de overal rijpende rijst was prachtig maar de smalle dijkjes verradelijk glad.

Ben wel twintig keer op m’n kont gevallen en ik lag soms languit op m’n rug. Ik had nieuwe lichte half leer, half linnen rot schoenen, zonder zoolbeslag aan. De zolen zijn veel te dun, je voelt er iedere steen door en ze zijn spekglad. Heb wel even binnensmonds gevloekt maar mijn goede humeur laat mij niet gauw in de steek en ik was niet de enige die op z’n achterwerk terechtkwam.

Het laatste halfuur dacht ik dat ik kreupel werd, niks in de gaten van hoe of wat, met m’n rechter blote knie door de broek die door een schuiver overdwars gescheurd was. Toen we om twaalf uur in L. aankwamen bleek mijn ene hak niet meegekomen te zijn, vandaar dat ik hinkte.

We waren blij dat de tippel erop zat, bezweet, vuil en moe. Gelukkig heb ik bijna nooit last van mijn voeten.

Heb je geprobeerd enigszins een indruk van zo’n tochtje te geven maar je moet het zelf meelopen wil je precies weten hoe onze jongens hier dagelijks lopen. Ik ga maar zelden mee.

Velen lopen 3 – 4 keer per week. Jij zou het niet halen schat en je zou in de bergen doodsangsten uitstaan.

Een zware ochtend maar het deed me goed, het luie zweet is er weer uit en de krachtsinspanning van je hele body neemt het overtollige en vol zijn weg.

Een beetje moe maar ik voel mij lekker. De wagen stond al klaar en na een kwartiertje rijden waren we weer binnen.

Stel je voor dat ik zo bij jou thuiskwam, zonder pet, met kapotte broek en nieuwe schoenen naar hun grootje. Zou je kwaad zijn? Geef me een zoen.

Verdwaalde brief 64, donderdag 29 juli 1948!!! Blandas banjak actief

[Verdwaalde brief. Toch geef ik hem weer. Deze brief speelt zich af in de tijd van blog 78 De terugblik past evengoed in maart 1949, zo weinig verandert er in de situatie. Dezelfde onzekerheid over de situatie en de toekomst, dezelfde frustratie over hoelang het duurt, dezelfde schommeling tussen wanhoop en hoop, dezelfde moed en kracht om er steeds weer bovenop te komen om vol te houden en natuurlijk dezelfde grote liefde. Uitzichtloos lang en steeds krachtig terugkomen.]

Goedemiddag lieve vrouw, jonkje en famke. Weer een flinke brief van jou. De penseeltjes zijn goed overgekomen, dank Nanni.

Eerst even het laatste nieuws. Ben het terrein aan het opknappen. Onze patrouille kwam met acht gevangenen terug, zij zijn nu druk bezig de paden te wieden. De afgelopen dagen zijn er een paar PenT Mandoers doodgeschoten. De bedoeling van de bende is, vrij zeker met instructies van Djogja, onrust en terreur onder de bevolking te brengen om het economische leven in de war te schoppen. Ze hebben het vooral gemunt op binnenlandse bestuurders zoals Wedana’s en Loera’s en Mandoers die in het algemeen een grote invloed op de bevolking hebben. Het gewone volk zoals de tani’s, de theepluksters, arbeiders van diverse ondernemingen durven als de terreur te erg wordt, niet meer in de sawa’s en de plantages te werken met als gevolg dat de productie verminderd en het rustige leven ontwricht wordt.

Gistermiddag meteen een sterke patrouille erop af. Snel een kampong omsingelen en alle kerels bij elkaar die geen kans hadden gezien er tussenuit te knijpen. Eentje kreeg een ouderwets pak slaag en wees uiteindelijk de foute elementen aan. Een goede vangst, acht kerels die de bende regelmatig van eten voorzagen en onderdak verschaften.

Meteen de halve kampong in brand, ongeveer 30 huizen.

Toen ik net in bed lag hoorde ik rond 24.00 uur dat er werd geschoten. Zo te horen vlakbij. Ik eruit en kijken wat er aan de hand was. In oostelijke richting was er brand en daar werd ook geschoten, naar schatting 4-5 km verderop. Het zakte spoedig af en ik dook m’n bed weer in en heb prima gemaft. Vanochtend vroeg was er al een Loera om verslag te doen. Zo moeten wij het hebben. Een bende van ongeveer 30 man sterk was een kleine kampong binnen komen hollen, hadden een huis van een koeli van de PenT omsingeld, een paar salvo’s gelost en toen het huis geplunderd en in brand gestoken. De eigenaar hadden ze niet kunnen vinden, die was onder de vloer gedoken.

Meteen een patrouille van ons erop af maar er was niets meer te doen.

Vanavond gaat er weer een patrouille in hinderlaag liggen en een andere patrouille komt van de tegenovergestelde richting door het terrein. Misschien dat er zo nog iets gevangen wordt.

Het klinkt allemaal erg somber maar het valt genoeg mee hoor. De jongens hadden weer een prachtmiddag, eindelijk weer werk aan de winkel. Ze steken met het grootste plezier de huizen van de boeven in brand en zouden het liefst de gevangenen meteen afmaken. Vanochtend zijn de gevangenen verhoord, de stok kwam eraan te pas met als gevolg goede inlichtingen.

Tjikaremas heeft gister op patrouille ook contact gehad, drie vuurwapens buitgemaakt en een paar doden en gewonden gemaakt. Het is de bedoeling dat de bende niet met rust gelaten wordt. Vanuit alle posten zitten wij er achteraan. Vanavond duikt ook de Spierdivisie in ons gebied. Het gebeurde heeft nog geen terugslag op de bevolking, de mensen blijven rustig aan het werk nu ze weten dat de blandas banjak actief zijn.

B. leeft weer op en doet niets liever dan zo een beetje links en rechts om zich heenslaan. Het gaat goed zo snoes nu we weten waar dat gespuis ergens rondhangt. Er kunnen nu maatregelen genomen worden.

Weer in 1949, race naar examen

Hier alles best, springlevend, kiplekker en misselijk van de lessen. Vertel mij alles even.

Zal blij zijn wanneer het examen achter de rug is. Ik geef mezelf geen stuiver. Heb me destijds opgegeven en examengeld betaald en daarom waag ik het erop. Er zijn hier nog drie jongens die een oproep voor het examen hebben gekregen. Eentje heeft de hele cursus doorgewerkt, beide anderen voelen er ook niets meer voor. Ik had ook door moeten zetten, nu is de tijd te kort om alles in mijn kop te stampen. Niet dat ik zoveel aan dit diploma zal hebben, mijn Vakdiploma en Middenstandsdiploma staan veel hoger aangeschreven. Het is meer dat het sneu is wanneer je voor zo’n snertdiploma sjeest, zeker als Wachtmeester, snap je. Enfin, afwachten maar.

Wat ik ervan geleerd heb is binnen en de boeken bewaar ik, handig voor later. Als wij nog een eigen bedrijfje oprichten help jij mij dan met boekhouden en rekenen? Ik ben een stumper op dat gebied. Ik ben wel eens bang dat ik net zoals mijn vader ben, te veel vakman en te weinig zakenman. Als jij nu eens mijn minister Lieftink wordt? Ik hoor je al. Pasgeleden schreef je me dat je geen cent meer over had en dat je de prijs van je nieuwe mantel niet durfde te zeggen en ook nog een nieuwe hoed. Ik weet dat het mooi is. Je hoeft het niet te bewaren totdat ik thuis ben, voor mij is het dan nog steeds nieuw.

Gebrek

Ik weet hoe wij de oorlog uitkwamen en hoe je bijna alles aan moest vullen. Ik weet ook wat het kost met onze kinderen en dat jij meer zelf maakt dan dat je koopt. Nu heb je de kans om je behoorlijk in de kleren te steken zodat je het even uit kunt zingen wanneer straks de uitgaven voor ons huishouden komen. Zie je dat je met mij niets kunt beginnen? Alles waarvan jij denkt dat je het niet goed doet vind ik juist goed. Wij maken straks samen de balans op en beginnen opnieuw. Als het nodig is weet jij de dubbeltjes wel om te draaien.

schrijfbureautje

Zeg ik probeer dit bureautje mee te nemen. Ik sloop het, pak het in een kist en zet het thuis weer in elkaar of ik maak er iets anders van. Verkopen kan ik het niet omdat het gestunt is en nu eigendom is van de Batterij. Ik krijg misschien toestemming om het voor mijn gezin mee te nemen. Ik zou bijvoorbeeld graag een kast of een eigen meubelstuk voor onze kinderen hebben, een eigen hoekje. Dan leren ze om voor hun eigen spullen te zorgen.

Geef onze kinderen een dikke tút Nan!

Weinig nieuws, niets te doen, volhouden tot het niet meer nodig is

Heb weinig nieuws. Er is hier niets te doen en dan weet je het wel. Hoe is het met jou? Had je een goede week en heb je puf voor de volgende? Het is een toer om de kop ervoor te houden, er zit iets anders op hè Nan?

Doen we het soms niet dan weten we de rest. Het duurt allemachtig lang maar voor ons nog niet te lang omdat wij godzijdank dezelfden zijn gebleven. Velen hier en thuiskrijgen van deze tijd een klap die ze nooit meer kunnen inhalen. Ik heb een ouwe kop gekregen misschien maar ik ben nog dezelfde. Geen lichamelijke of morele tik gehad. [In tegenstelling tot mijn moeders ongerustheid zie blog 67  en mijn vaders conclusie in blog 85: ik ben harder geworden en maak vaak korte metten.

Bijna drie jaar ouder, gezond als een vis, springlevend, jong en met een razend verlangen naar myn skotten. Ik voel heel vaak hoe goed het voor mij was en is, mijn vrouw en kinderen thuis te hebben om lief te hebben en daardoor ook staande te blijven. Ik kan nooit genoeg danken in wat ik in jou heb gekregen. Hoeveel huwelijken zijn door deze lange scheiding ten gronde gegaan? Wij zijn veel dichter bij elkaar gekomen. Dat hebben wij niet aan onszelf te danken. Het is hard geweest en is nog verd…! hard maar wij hebben er altijd goed tegen gekund en hebben elkaar beter leren kennen en begrijpen.

Jij bent in wezen niets veranderd net zomin als ik. Jouw liefde is te diep en dat houdt ook jou er bovenop. Vaak denken we niet verder te kunnen maar dan gebeurt er weer iets, gods hulp? een brief, onze liefde, de kleine schatten die ons laten voelen dat wij verder kunnen en moeten volhouden. Dat er toch weer hoop komt, wij weer voelen hoe rijk en gelukkig wij zijn. Al die dingen poppi in de eerste plaats gods genade hebben ons erdoor geholpen en helpen ons dagelijk. Al die dingen zijn te heerlijk om het bijltje erbij neer te gooien en zijn het waard om voor te vechten.

Even laten we de kop hangen maar voelen dan wat er op het spel staat en kunnen wij niet anders dan volhouden en zullen dat doen totdat het niet meer nodig is.

Die strijd die velen heeft verzwakt, heeft ons sterker gemaakt en wij zijn dezelfden gebleven, vol liefde voor elkaar, vol verlangen, vol verlangen naar een eigen leven samen, goede moed voor de toekomst, gezond naar lichaam en geest.

Deze foto?

Ik zit naar die ‘rare’ foto te kijken, de enige foto waar je helemaal op staat en ik je werkelijk helemaal kan zien. Ik vind hem steeds mooier. Onbegrijpelijk voor jou, jij keek alleen naar je gezicht en vond het lelijk. Ik niet, een lieve prachtkop, sterk! Mijn lieve vrouw! Ik zit weer te dromen. Goede moed Nan, tot spoedig heerlijk weerzien! Alles van dyn gelokkige man, koes myn lytse skotten.

Een voorstel tot een voorstel om misschien tot een oplossing te komen

Daar ben ik weer, een innige zoen. Hoe is het vandaag? Goede moed?

Met mij alles best. Gisteravond nog rekenen, nog even lezen, heerlijk gemaft, lekkere koffie met een sneetje ontbijtkoek, echt zondags hè, boompje kruisjes, mandiën, goed gegeten, schrijven, in een adem alles, ben gezond en hoop voor jullie hetzelfde, daag, punt?? Niks hoor, voel eerst maar eens mijn armen om je heen en een zachte koes op je toet.

Hier weinig nieuws. De V-raad heeft voorlopig het goederaden stopgezet. Er is een voorstel tot een voorstel om misschien tot een oplossing te komen aangenomen. Het was het Canadese voorstel. Hier gaat de zuivering intussen gewoon door net zolang totdat de rust hersteld is en wij op kunnen hoepelen.

We gaan rustig door met ons misdadig gedoe, warme vuurtjes gestookt over onze misdaden

In nederland worden weer warme vuurtjes gestookt over de bedreven misdaden van ons. Nu de partijen die tegen de Indiëpolitiek zijn weinig of niets steekhoudens tegen het regeringsbeleid in kunnen brengen, zoeken ze oude stokpaardjes weer op.

Zo het de minister bekend is hoe godsgruwelijk het leger van Jan in Indië huishoudt? Stoken maar. Een of andere dominee schijnt ook weer een gruwelrapport gestuurd te hebben, ik geloof dat Spoor erachter aan zit. Als de zieleherder het niet kan bewijzen zal hij wel een dreun op zijn kop krijgen. Jasses wat een gekonkel en kinderachtig gedoe. We gaan rustig door met ons misdadig gedoe, de enige kans om er tussenuit te komen.

De voetballers zijn terug, voor de broek gehad.

Beter beetje bleu dan al te vrij

Koes eerst onze schatten even van mij. Zijn ze lief vandaag? Goed dat je alleen een cadeautje voor Wim kocht, ze moeten er maar aan wennen dat er maar eentje tegelijk jarig is. Daarom stuurde ik hen ook afzonderlijk een brief met plaatje. Hoe vonden onze schatten het? Als ze allebei hetzelfde krijgen voelt de jarige zich niet meer jarig. Krijgt Pim het autootje aan het rijden? Het zal wel niet lang duren voordat het wagentje gesloopt is. Ik moest altijd weten wat erin zat en kon het dan natuurlijk niet meer maken.

Het is goed dat jonge kinderen onder de mensen zijn, ze leren dan het snelst hun bangheid en verlegenheid te overwinnen. Later hebben ze daar veel meer moeite mee. Toch kunnen ze beter een beetje bleu zijn dan al te vrij. Het komt best in orde hoor Nan.

Ik zak steeds weer af naar het lauwe en onverschillige

Daar ben ik weer. Een fijne preek gehoord. Niet dat ik er anders door ben geworden en ik kan je er niets van navertellen maar het was fijn en ik kan straks als ik naar bed ga geloof ik wel bidden.

Ja Nan we houden het vol. We weten dat we het niet alleen kunnen maar het opschrijven -met gods hulp- gaat me niet best af. Dat zo schrijven is vaak gemakkelijk maar het werkelijk beleven lijkt er bij mij vaak niet op. Steeds denk ik bij mijzelf sukkel, beter je leven en wees niet zo laks. Durf ervoor uit te komen dat je je christen noemt. Het is vaak zo dat ze alleen op zondagavond kunnen zien dat ik protestants ben maar er komt niets van terecht. Ik zak steeds weer af naar het lauwe en onverschillige. Hoe jij mij geholpen hebt en nog steeds helpt zul je nooit weten schat.

Je hebt gelijk Nan, al die vromigheid, het zo goed weten te bepraten is misselijk maar we voelen dat we toch niet zonder kunnen. God moet wel walgen van mijn geloof. Ik schrijf er ook niet meer over, zoek eerst het koninkrijk gods en beter je leven. Schat geef mij maar op m’n kop. Geef mij van alles maar de schuld. Ik weet dat je bij alles mij zielslief hebt en je vraagt of dat genoeg is? Dat is Alles. Je mag alles met me doen, alles verwijten, me half doodslaan. Het is heerlijk hoe jij alles schrijft, ik weet en voel altijd jouw liefde door alles heen en dat alles is voor mij.

Een liefdevolle zoen en tútjes foar ús bern, dyn man verlangt nei hûs.

Foto’s, pakketten, rokerij

Ik wil zo graag de afdrukken van die nieuwe serie foto’s hebben schat maar wacht ermee tot je weer geld krijgt.

Lastig dat je de pakketten voor Indië open aan moet bieden, wat mag er niet uitgevoerd worden?

De rokerij is hier nog steeds hetzelfde bocht schat maar ik ben eraan gewend en verslaafd. Ik red het altijd net maar mijn meeste geld gaat hier in rook op. We betalen f 0,30 voor een pakje Spoorstaafjes. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, er zijn er maar een paar die niet roken. Ik weet dat het anders moet wanneer ik straks thuis en maar hier kan ik het niet laten.

Examendag

Het licht was uitgevallen, ben meegegaan naar de Staf, daar draaide een film over de Vrijheidsstrijd van Amerika. Wel mooi. Toen we terugkwamen deed het licht het weer en heb ik nog zitten blokken tot 1.00 uur.

Ziezo, nu heb ik alle paperassen opgeruimd en er een punt achter gezet. Zo meteen gaan we met z’n vijven naar Poerwakarta en dan morgen maar zien wat ik ervan terecht breng. Het begint al om 8.00 uur tot ongeveer 12.00 uur Brrrr.

We krijgen voorlopig geen uitslag, het examenwerk moet eerst naar Nederland. Ik zie er tegenop maar ben ook blij dat het zover is. Ik weet dat je morgen heel dichtbij me bent en voor me bidt. Ik ben gelukkig en heb goede moed en dat is de hoofdzaak.

Ik neem wat geld mee en hoop in Poerwakarta wat voor onze hummels te kunnen kopen. Dan gaat er weer een pakje.

Wat had je een fijne dag met Pim z’n verjaardag. Natuurlijk krijgt Pim later een fiets, ik stampwel wat in elkaar hoor maar hij moet nog wat jaartjes geduld hebben.

We moesten via Soebang en Kalidjati omrijden. We waren half verzopen, het regende niet, het water viel gewoon uit de lucht alsof er een tank werd leeggegooid. Terwijl de baboe nog zo haar best had gedaan op mijn kakibroek. Hier en daar stond de weg gewoon blank en hadden we het gevoel alsof we in een boot zaten. Het water kwam boven de voorruiten uit, stel je daar nog eens een kuil aan kuil weg en knetterende donderslagen bij voor. In Poerwakarte nog van het kastje naar de muur voordat we onderdak vonden. Het was behelpen maar dat kunnen we. Nog naar de bios gegaan, het was er lekker warm zodat mijn broek mooi kon drogen. Om 6.00 uur op, wassen, scheren, modder van de broek rossen, geen succes, een hap eten en naar de garnizoenscantine waar het examen werd afgenomen. Volgens mijn lijstje moesten we er om 7.00 uur zijn.

Alles zat nog potdicht. Tegen 8.00 uur kwam er een luitenant. Toen bleek dat de cantine eerst nog als een klaslokaal moest worden omgezet. Het smoor in natuurlijk. Eindelijk kwam er een kleine wagen met kleine en grote schoolbanken. Vermakelijk, enkele dikbuiken pasten er niet in en moesten een maatbank hebben. Eindelijk kon de pret na het openingswoord van een kapitein, een echte kale schoolmeesterskop met een uilenbril, beginnen.

Eerst vertelde meester nog dat we niet mochten afkijken, niet praten en roken, vinger opsteken bij een nodige boodschap. Eerst een uur Nederlandse taal, dat ging wel behalve het opstellen van een brief aan een uitgever, die heb ik verprutst. Vijf minuten pauze en toen een uur rekenen, op enkele sommen na niet moeilijk, zeg maar een zes.

Kwartiertje pauze met koffie en koek. Toen het laatste bedrijf, een uur lang kennis van eigen land, waar ik heel weinig van terecht bracht. Van rivieren en kanalen kreeg ik een punthoofd, het benauwde zweet brak me uit. Gelukkig was het toen klaar.

Kanne eerst een dikke tút!!! Na het examen onze spullen opgehaald en bij een Chinees lekker bami met spiegelei voor f 2,50 de man gegeten. Nog even gewinkeld maar ik kon niks voor Pim vinden, dus iets maken. Met een pakje goede sigaretten weer naar huis. Een heel verschil, prachtig weer. Het was al met al toch aardig, makkelijk zo wanneer je zelf over een wagen beschikt.

De uitslag van het examen kan wel een paar maandjes duren. Als ik mijn eigen werk beoordeel geef ik me 50% kans. Als ik het haal is het net met de hakken over de sloot. Vervelend dat wachten, had liever meteen de kogel door de kerk gehad. Soedah.

Ongerust, zesentwintig brieven in een week

Ik weet bijna niet meer wat ik moet schrijven. Je kreeg zesentwintig brieven van mij in bijna een week, je maakte je ongerust. Ik begrijp het lieveling, toch was er niks hoor. Ja ik heb je veel geschreven, ik geloof dat het nu weer over is. Hindert niet hè snoes? Ik denk dat ik even uit de gewone sleur was en ik moest met jou praten. Maak je niet bezorgd famke, ik was razend onwennig en nu nog. Maar als ik je schrijf dat ik gelukkig ben, dat alles goed is en ik goede moed heb dan is dat zo meiske.

Weer een fijne brief! Je had het moeilijk gehad met je moeder maar gelukkig trok het weer bij. Wat moet je wat meemaken, hou je het nog wat vol?

Even alles van je krachten gevergd

Ik begrijp hoe groot jouw angst om je moeder was, hoe moeilijk, het roepen om je vader. Dappere schat, je hebt goed voor je moeder gezorgd. Wat was er eigenlijk met je moeder Nan? IJlde ze door de koorts of was het alleen haar hoofd?

Je schreef niet veel over jezelf maar ik weet alles!! Het had even alles van je krachten gevergd, je was op, moe, nergens meer lust in, je zou je verstand verliezen, dood willen zijn, er komen toch geen andere tijden.

Maar onze kinderen zijn er nog, die memmi niet met rust laten en haar opeisen. De hele dag fijn spelen om ‘s avonds met roze wangen door memmi met zachte koeskes en dank aan god in hun bedjes gelegd te worden. Gelukkig kwamen er ook brieven, juist toen je ze hard nodig had. Dat alles heeft je weer geholpen. God heeft je weer geholpen al voel je dat zelf dan niet.

Janke hoe is het met je gezondheid?  Zorg goed voor jezelf lieveling.

Nannie ik vraag vaak het onmogelijke van je, maar toch volhouden vrouwke, om jezelf, onze kinderen en om mij. Nu moet je Pim en Uk even koesen. Zullen jullie lieve schatten memmi helpen? Zal Pim ’s avonds in bed niet meer om mem roepen en zo Zuske wakker maken? Als ik straks thuis ben mag dat ook niet meer hoor, denk eraan jongen, stil zijn en snel gaan slapen!

Naast ouders ook kameraden

Ja het is oppassen Nan met het antwoorden op de vragen van onze hummels maar ik weet dat mem ze niet met een kluitje in het riet stuurt. Je hebt er wel moeite mee schat, het is wel eens gemakkelijk om je ervan af te maken zoals zoveel ouders doen. Jij maakt je bezorgd om je antwoorden en dan is het altijd goed. Ik schrijf het niet duidelijk maar je snapt het wel Jank. Als kinderen zover komen dat ze niet met al hun problemen bij hun ouders komen is dat een teken dat ze hun ouders niet meer vertrouwen. We zullen dan ook proberen mem om naast ouders ook kameraden (wat een raar woord, doet me aan Hitler denken) voor hen te zijn en begrip tonen voor hun kinderproblemen en later jonge mensenproblemen. Natuurlijk is dat moeilijk en zullen we nog veel te kort schieten maar het zal heerlijk zijn te weten dat ze heit en mem nodig hebben niet alleen als heit en mem.

Je ging door regen en wind foto’s halen omdat er foto’s van mij bij waren. Dat zegt mij zooovéééél!

De foto’s zijn mooi geworden. Heb de foto’s van het nachtschieten niet ontvangen. De fotograaf heeft ze toch niet als mislukt aangezien? Er staat niks anders op dan vage kanonnen met de vlammen van het afschieten.

Weer werk als opper

Het wordt vanavond niks meer met schijven, B. is naar Bukanagara gegaan en ik heb zijn werk als opper hier overgenomen. Ben een hele tijd bezig geweest wegwijs uit de paperassen te worden.

Meteen aan de slag met dienstklussen. Een brandkast wegbrengen naar Bukanagara, de totale sterkte van 41-RVA bepalen, wij zelf en het inlands personeel uitknobbelen en een wachtlijst maken. Het moet weer even wennen maar het bevalt goed en ik heb wat te doen.

Moest appèl houden maar de jongens waren nog aan het sporten, laat ze maar. Een patrouille voor morgen samengesteld, ik moest 15 man leveren maar ik heb er maar 12. Of ik moet jongens aanwijzen die al twee dagen achter elkaar lopen. Zelf ga ik niet mee, ik heb morgenavond wacht. Ik heb wel weer puf hoor. Ik zal in ieder geval proberen dat het zaakje zonder opper net zo goed draait.

Toch weet je weer wat van me, je weet dat ik je zooooo liefheb. Morgen verder. Ik bid voor jou Jank, houd goede moed.

Daar ben ik weer. De laatste van de maand, alweer een maandje. Wat schieten we ermee op? Ja nog zo weinig maar toch 31 dagen dichter bij huis. Dat is mijzelf en jou een beetje verlakken snoes maar ik wil het van die kant zien anders bolwerk ik het niet.

Moest vanochtend naar Poerwakarta om mijn gebitstuk te passen, wat een rotgevoel. Nu moet het klaar gemaakt worden en kan ik het volgende week in Soebang halen. Ben benieuwd. Als het niet bevalt wil ik toch nog proberen een heel nieuw gebit van dienst te krijgen maar dan pas in Nederland.

Ik ben gelukkig weer wat rustiger en niet meer zo ongedurig. Misschien ook doordat het examen achter de rug is. Ik ga nu lekker slapen. Morgen er vroeg uit om appèl te houden. Lieveling ik heb je niet veel geschreven maar je weet dat alles goed is. Een innige en gelukkige omhelzing fan dyn Kai. Nacht lievelingen, Nan, Pim en Uk. Lieve vrouwke, zal ik het je even zeggen. Ja schattebout alles komt weer terug. Ik heb je zo zielslief Nanki.

26 January, 2020
Hilma Bruinsma

Blog 94: Herhaling maar dan steeds een streepje verder. Wereldstrijd tussen hemel en aarde, politieke partijen en verdeeldheid, onze regering schippert met het buitenland en wij, ons leger met onze regering. Nederland op z’n achterste poten schreeuwt moordenaars! (eerste helft tot en met 19 maart 1949)

Pake Wynsen Bruinsma’s schildersbedrijf in betere tijden?

Herhaling maar dan steeds een streepje verder

Steeds komen dezelfde onderwerpen weer terug. Hoe zal het zijn bij mijn vaders thuiskomst, hoe reageren ze op elkaar, hoe zullen de kleine mollen reageren, vindt hij werk, hebben ze een eigen woonruimte, overleven ze het, wat gebeurt er wereldwijd met alle dreigingen die er zijn. Moeten ze thuis in Raard blijven, moeten ze emigreren.

Soms twijfel ik of ik die onderwerpen steeds weer zal geven. Maar een deel van de kracht van mijn vaders verhaal zit in de herhaling van dagelijkse ervaringen en overpeinzingen. De situatie verandert, mijn vaders gedachten veranderen mee en gaan steeds verder en dieper. Daar ligt ook meteen een zekere grens.

De grens van mijn moeder die zei ik vertrouw je. Lees er meer over bij Over Taboe in het theemeubel. Ook ik val hierover in herhaling maar het is steeds een nieuwe overweging – wat wel en wat niet in de blogs – bij iedere voortgaande ronde.

Juist door de herhaling, juist door het steeds nader tot elkaar komen in de gedachtenvorming over hun situatie nu en straks laat heel goed zien wat het betekent om zolang van huis te zijn, zolang in oorlogsgevaar te verkeren. Laat het middenstuk weg en alles valt uit de context.

Mijn vader weer aan het woord.

Even niet nadenken over politiek, gewoon met je praten over al die dagelijkse heerlijke dingen. Nee nooit zullen wij zeggen die tijd was voor ons zo voorbij. Nooit zullen we deze tijd vergeten maar als wij weer samen mogen leven denk ik dat we ook nooit zullen zeggen deze tijd was verloren tijd.

Jij was opstandig en vaak verdrietig toen je zusje droeg, nu dank je god voor die schat. Zoals onze kinderen jou helpen.

De enkele momenten waarop je onze rijkdom zo diep voelt, dat alles wegvalt, zelfs dat wij niet bij elkaar zijn. Zouden wij ons anders bewust zijn Nan van die grote rijkdom die wij nu zo diep hebben leren voelen?

Ja, soms zijn we bang, doodsbang

Je vroeg naar het zwemmen in Kuningan, het was niet roekeloos. Zie blog 90??? We waren goed bewapend en steeds met een flinke ploeg. Wel bleef er een klein risico van beschietingen maar de kerels gingen anders dood van verveling.

De gewonden die vielen bij de vuurdoop van 41-RVA, zie blog 90 (onder kopje Weer terug in Kasomálang, alarmerend bericht over 2-6 RVA-gebied, twee man gesneuveld) zijn bijna weer beter. Eentje is nog in het hospitaal, zijn vleeswond moet van binnenuit dichtgroeien en dat gaat niet zo snel. Dat was toen een harde klap. De patrouille van de C-batterij die er ook bij was kwam zo knijp te zitten dat een van de jongens aan zijn kameraad vroeg schiet mij maar dood. Een ander stond precies in de loop van een machinegeweer te kijken en ontkwam toch nog.

We hebben een tijdje gehad dat we niet wisten wat ons de volgende dag boven het hoofd hing. Toch was de Inlichtingendienst zo goed dat wij precies wisten wat er in ons gebied rondspookte. Ja, soms zijn we bang, doodsbang.

Indonesië krijgt soevereiniteit langs de kortst mogelijke weg

Even de krant gelezen. Er wordt nu geconfereerd, de bedoeling is dat Indonesië soevereiniteit krijgt langs de kortst mogelijke weg en op een goede basis, voor altijd. Als de Repoeblikeinen niet mee willen werken dan gaat de zaak zonder hen verder. Optimistische klanken. Toch nog maar even rustig afwachten. We hebben al zoveel meegemaakt. Toch zijn we nu in een stadium waar Nederland direct mee had moeten beginnen, eerst orde en rust, dan opruimen en dan samen praten en dan vrijheid. Al die tijd daar tussenin is verloren tijd geweest. Zelfs de hardnekkigste buitenlander ziet in dat L.G. Tjaarda van Starkenborg gelijk had.

Indië wordt zelfstandig, niet onder Nederlandse druk maar ik hoop wel een beetje aan het lijntje anders gaan we beide naar de verd…….

Ook in de politiek mis jij je vader, die kon zo fijn en duidelijk daarover met je praten. Nu hoor je vaak eenzijdig commentaar vooral van de AR, net zoals ik denk hè? Ik zit niet aan de AR vastgeroest hoor maar ik beschouw de huidige politiek als het beste voor ons land en voor Indië. Niet alles gaat volgens het partijprogramma van de AR maar de andere partijen hebben zoveel water bij de wijn gedaan dat het er veel op lijkt.

Dat is simpele politiek Jank, laat het aan de hoge heren over om het tot in de finesse uit te knobbelen. Was ik hier nooit geweest dan zei ik misschien ook zoals zoveel Nederlanders dachten, laat Indië en geef ons onze jongens terug.

Oost-Java is weer rustiger geworden, veel oorlogsmateriaal van TNI is buit gemaakt en vernietigd. In de steden wordt weer op grote schaal gerampokt, de TNI moet toch ergens van leven maar dat is niet zo verontrustend. Djogja heeft geloof ik een extremistische aanval gehad maar die teruggeslagen.

Eigenlijk is dat wel goed want dan is er gelegenheid om de bendes goed aan te pakken en dat is beter dan ze tot in hun schuilhoeken op te moeten zoeken.

Op Sumatra komen nogal wat ontvoeringen van burgerbevolking voor. We zijn er nog niet maar nu is het niet meer vechten als een slag in de ruimte, één vlieg doodslaan, tien op begrafenis. Iedere verschoten kogel van de tegenstander is verlies.

In Midden- en West-Java is de laatste weken 50.000 kg munitie van de TNI vernietigd. Dat zegt wel wat en brengt ons een streepje dichter bij huis.

Bij de onrust in de grote wereld is dit een peulenschilletje. De duivel waart rond als een brullende leeuw maar god heeft satan nog geen volle vrijheid gegeven.

Poppen aan het dansen

Zou gisteravond mee naar de film in Soebang maar ik had geen puf meer. De wagen zat al stampvol en er moesten nog jongens van de buitenpost opgehaald worden. De jongens van de genie moesten toen weer uitstappen, poppen aan het dansen, allemaal het smoor in. Heb H. een goede reis gewenst en ben gaan zitten rekenen. Heb een mooi sommetje voor je, weet je het nog? Zo nu en dan de kamers controleren op baboes, beetje politieman spelen. Partijtje volleybal, weer wat sommetjes, naar de cantine en met de kok geschaakt en met een innige zoen van jou gaan slapen.

Naar de kerk: het woord horen, bewaren en doen! Jij schrijft jezelf

Om negen uur stond ik op, lekker koud mandiën. Iedereen sliep nog, zondagochtend is er geen appèl. Even de jongens bij elkaar trommelen, over een kwartiertje rijden we naar de kerk. We waren laat maar de chauffeur reed als een duivel en we waren best op tijd.

Weinig kerkgangers. Ds. Jense had een mooie preek. Jezus met het spotkleed aan en de doornenkroon op en toch koning. Zijn rijk is niet van deze wereld maar staat in deze wereld. Wij moeten allemaal koningen zijn. Volgens Ds. zalig zijn degenen die gods woord horen en bewaren. Maar daar moet nog bij: doen! Dat is wat er zo vaak aan ontbreekt.

Ik was er niet steeds bij schat, de duivel had me te pakken en er kwamen slechte gedachten bij me op. Toch deed het me goed, even in een omgeving waar aan god gedacht wordt, even voelen dat het niet allemaal even rot is in deze wereld. We hebben gezongen en voor thuis gebeden.

Liefste, ik antwoord niet op alles wat je over ons geloofsleven schrijft, maar Nan, ik heb daar vaak meer aan dan aan een preek. Denk niet Klaas heeft er toch niks aan en ik schrijf daar maar niet meer over. Ik put er vaak kracht en troost uit maar kan er niet altijd over schrijven.

Jouw leven is bijna een lang gebed, je bidt in je denken. Wat schrijf ik weer vreemd. Jouw schrijven was helemaal niet gek Nanneke. Even in je angstige hart kijken en aan het slot toch weer vertrouwen vinden. Jouw schrijven is altijd heerlijk omdat jij jezelf schrijft.

Wat doe jij nu? Ben je gelukkig en moedig? Speel je met onze schatten of ben je aan het werk. Ga je naar de kerk? De eerste zondag gaan wij samen hè?

Heb geen nieuws snoes. Heb een verjaardagbrief voor Pim gemaakt en ben daar de halve dag zoet mee geweest. Ukkie krijgt er ook eentje in maart.

Leuk om te doen, ze snappen het misschien nog niet maar vinden het vast wel fijn.

Moeder van V. opzoeken, ik heb hem goed gekend

Wil jij V. zijn moeder opzoeken? Zal ik het adres voor je opvragen? Ik zou het wel fijn vinden Nan, dan stuur ik de laatste foto’s die ik van hem nam naar jou.

V. was een jofele, soms rare kwast maar een trouwe kameraad. Ieder kon hij uit razen maar ook zou hij iedereen helpen.

Ja zijn meisje of verloofde was bij de begrafenis. Hoe dat zat weet ik niet. Hij had zo vaak een ander portret op zijn tafel staan. Wij wisten niet eens dat hij kennis aan een meisje had. Heb horen zeggen een verpleegstertje uit Batavia?

Zijn beste diensttijd was de moeilijkste tijd. Na de eerste actie soms dag en nacht in touw om de foerage over kapotte bruggen en gevaar van beschietingen op de buitenposten te krijgen. Liever op patrouille dan brood en blikjes verdelen. Je kunt hem een beetje vergelijken met je broer.

Ik heb van de begrafenis een paar foto’s gemaakt, zie verder bij blog 91. Waar de kisten staan opgebaard onder de vlag en bloemen. Aan de graven tijdens de ontroerende toesprak van de overste. Aan de graven met een wachtmeester en zijn meisje.

Wat moet ik nog meer over hem vertellen? Ik weet het niet. Ik heb hem goed gekend maar weet weinig van hem. Voor mij was hij altijd even hartelijk.

Geen asem bij veldpost Tjisalak

Vannacht er nog even uit geweest. De veldpost Tjisalak gaf geen asem bij de telefonische controle. ‘s Nachts wordt ieder uur naar alle veldposten gebeld om te controleren of alles OK is. Met de pantserwagen er heen. Rotgang zoals altijd. D. had het smoor in dat hij uit bed gehaald was en reed alsof de duivel hem op de hielen zat. Alles was daar goed behalve de telefoon. Die deed het niet wanneer er gebeld werd maar van daaruit bellen kon wel. Heb de orangs gezegd dat zij zelf ieder uur Kasomálang moeten bellen. Binnen het halve uur weer terug en daarna lekker gemaft.

Het mooiste moment van mijn leven

Vandaag weer geen fluit te doen. Even naar de Staf om Wachtmeesterstrepen te halen. Ik loop meestal zonder maar dat is verboden. Daar komt onze djongos met de rijstpot. Later verder lieveling.

Lekker gegeten en me daarna op z’n zaterdags afgepoedeld. M. heeft m’n rug even afgerost dat zit dus goed.

Net als toen die eerste zaterdagavond dat jouw ouders op visite waren en ik voor het eerst bij Kantje alleen thuiskwam. Weet je nog? Heerlijk was dat, ik zie je nog zitten in je groene jurk op je hoekstoeltje bij het kacheltje. Veel van die heerlijke dingen van ons vergeet ik nooit snoes en plotseling word je er door iets kleins als poedelen aan herinnerd.

Onze trouwdag is tot nu toe het hoogtepunt want toen werd de liefste van de wereld mijn vrouw. Ook minder goede dingen komen me te binnenschieten, wat altijd nog leidt tot zelfverwijt, waarom….

Straks krijgen wij elkaar DV weer opnieuw, jou voor het eerst weer in mijn armen drukken, je ogen zien, je mond. Dat moment blijft denk ik het mooiste van mijn leven.

Bang voor de toekomst

Ik ben ook vaak bang, niet voor jou maar voor de toekomst van ons en onze kinderen. Zo las ik gister de belevenissen van een Sovjetgeleerde die lange jaren spionagedienst voor Stalin in Canada gedaan heeft. Tot ‘n 24ste had die man in Rusland gewoond en werd toen met vrouw en kinderen uitgezonden. Het was een verhuizing van de hel naar de hemel, uit de cel van het communisme naar de vrijheid van de democratie, van honger naar overvloed. Lange jaren werkte hij voor zijn land en na het einde van de laatste oorlog kwam er bericht uit de Sovjetunie dat ze de geallieerden niet meer als bondgenoot zagen maar als buren en later eventueel als vijanden moesten beschouwen.

Hij heeft meegewerkt aan Stalins greep naar de wereldmacht want dat is de bedoeling van Rusland. Hij kon het niet langer volhouden en is gedeserteerd met de geheime papieren van het spionagenet welke hij heeft uitgeleverd aan de Canadese regering. Daarmee bewees hij de wereld een grote dienst maar verried hij zijn land, volk en achtergebleven familie.

Vooral zijn familie raakte dat besluit want vadertje Stalin stelt in de eerste plaats ouders, broers en zussen en ook verdere familieleden verantwoordelijk voor het verraad. Dus op dezelfde manier als de moffen met onze gijzelaars. Ze worden berecht als waren zij de dader zelf en worden omgebracht of gaan voor vijf jaar in een concentratiekamp waar niemand het langer dan drie jaar uithoudt.

Het ging hem hoofdzakelijk om zijn vrouw en kinderen. Hij durfde zijn gezin niet aan de hel op aarde bloot te stellen. Duitsland was erg maar wee het land dat onder de Russische knoet komt.

Natuurlijk hoeven wij ons daar de eerste jaren geen zorgen over te maken en sussen we ons weer gerust, het valt wel wat mee, net als voor de oorlog met de Duitsers. De Rus heeft de tijd, werkt langzaam maar zeker, de landen rijp maken voor het communisme. Hoe dat werkt weet alleen de duivel, China, Malakka, hier in Indonesië als ze niet uitkijken.

Stakingen in Frankrijk, Italië en Duitsland, waar ze goddank nog weinig succes hebben doordat ze een tip van de werkelijkheid gezien hebben.

Zelfs in ons goede landje stakingen door communistische ontevredenheid. Wat betekenen de tegenmaatregelen zoals de Benelux en de Verenigde Naties? De klap opvangen van de eerste stoot. Als de Rus zelf niet wordt aangepakt zijn we onherroepelijk verloren.

Hitler heeft gedreigd met evacuatie van geheel Nederland. Stalin neemt wat hij nodig heeft en knuppelt de rest dood of laat ze zich doodwerken in zijn mijnen.

Erg somber hè liefste. Zo’n vaart zal het niet lopen, zo ver is het nog lang niet. God blijft altijd bij ons maar hij heeft ook gezegd let op de tekenen des tijds.

Toenemende werkeloosheid terwijl er zo veel werk is, rare zwartkijker

Ben ik bang voor mijn eigen hachje? Nee maar ik heb vrouw en kinderen. Ik las in de krant over toenemende werkeloosheid in ons land, nu, nu er nog zoveel werk is. Volgend jaar zitten we met tien miljoen mensen op een kluitje. De grote overbevolking is oorzaak van alle ellende. Nederland moet zich herstellen, het land weer opbouwen en dat zal ook wel gebeuren. Maar de werkeloosheid wordt steeds groter en het volk steeds ontevredener omdat het geen bestaan vindt.

De eerste 10 – 20 jaar is er voor geschoolde vakmensen werk. Maar wanneer we weer het peil bereiken dat het aanbod groter is dan de vraag zoals voor de oorlog, komt er weer een crisis, de elkaar opvretende concurrentie.

Ik kan een zaak beginnen en die misschien vooruitbrengen ondanks hopeloos gedonder met vergunning dit, loonstaten boekhoudingen dat, honderden een voorschriften en als de winst behoorlijk is, wij onze kinderen een goede opvoeding willen geven, zelf genieten van onze arbeid, komt Lieftinck of wie dan ook en strijkt het geld in het laadje om andere gaten, waar minder verdiend wordt, werkloosheid mee te stoppen.

Met andere woorden, vele varkens maken de soep dun. Ik ben een rare zwartkijker hè. Maar zo zie ik het leven op den duur in Nederland.

Ach schat, ik zal met hard werken gelukkig zijn naast jou maar ik vraag mij wel eens af wat onze kinderen boven het hoofd zal hangen. Kunnen wij ze met gods hulp een goede toekomst geven?

Straks samen aan de toekomst werken

Soms ben ik jaloers, nee dat is niet het juiste woord, op emigranten die de durf hebben alles wat hen aan vaderlandse bodem hecht op te geven om met hun gezin aan een nieuwe toekomst te bouwen in gods grote wereld. Soms zou ik mijn schatten willen meenemen en vluchten voor de dreiging van oorlog, honger en ellende. Het mag geen vlucht zijn, ik ben ook niet bang voor mijzelf Nan, ik weet eigenlijk zelf niet wat het is.

Voor mijzelf bleef ik het liefst in Friesland omdat ik Fries in hart en nieren ben. Ik weet hoe jij erover denkt. Voor de kinderen zou ik het doen.

Als je in Nederland leeft zie je een hoop dingen niet, het is wel eens goed om ze van buitenaf te zien. Het heeft me veel kijk op toestanden gegeven waar ik vroeger geen benul van had, mijn wereldje wilde niet verder dan Raard en omgeving. Nederland is een goed land en kan er niks aan doen dat de grond zo vruchtbaar is en het volk zich opstapelt zodat er voor duizenden jonge mensen geen levensruimte en bestaansmogelijkheden zijn.

Wat te doen? Gewoon doorgaan en vertrouwen op god? Ik weet het vaak niet, ik ben niet zeker van mijzelf. Ik denk dat we beter samen over deze dingen kunnen praten in plaats van schrijven. Ik ben geen zwartkijker of pessimist, ik zie niet tegen moeilijkheden op, overal ter wereld zijn er moeilijkheden om te overwinnen, vooral ook voor emigranten, afgezonderd en een vreemde taal en levenswijze. Ik kom er niet uit. Ik hou van het oude Holland en denk vaak dat het allemaal meevalt maar als ik let op hoe alles draait zie ik er tegenop.

Ik heb genoeg van het zwerven en verlang naar een rustig bestaan bij mijn lievelingen. Ik zou ook jaren de rimboe induiken wanneer ik daarmee een bestaan en toekomst voor ons kon verwerven. Ik kan mij niet vrijwaren van oorlogsdreiging, wel zou ik een geruster gevoel hebben ergens aan een front dat mijn vrouw en kinderen veilig zijn zoals nu. Ik hou erover op. Ik kan nu geen plannen maken, dat moeten wij samendoen.

Ik wil je niet de indruk geven dat ik er het liefst tussenuit ga want dat is niet zo. Ik wil alles doen voor jou en onze kinderen en wil mij zelf uitschakelen. Mijn grote ideaal is mijn vrouw en kinderen gelukkig maken alleen ik weet nog niet hoe. Wat een lang verhaal hè Nan? Ik wil zo eerlijk mogelijk zijn, je niet wijsmaken dat ik mij geen zorgen maak, het komt wel terecht en god zorgt voor ons.

Vooral dat laatste is makkelijk gezegd en goedkoop. Het kan dezelfde betekenis hebben als Laat Roosje maar zorgen. Maak ik het je moeilijk? ‘k Heb je zo lief, laten we god om hulp vragen en straks samen aan de toekomst werken.

Onwennig

Mevrouw Bruinsma, ik zit een beetje te prakkiseren wat ik je zal schrijven, het wil niet, heb geen post en toch heb ik geen rust wanneer ik het niet doe, ik moet je schrijven.

Zal je eerst heel stevig fijnknijpen. Je vertellen wat ik allemaal gedaan heb of liever niet gedaan heb. Kaartje leggen, borreltje drinken en tot 2.00 uur gelezen in Hollands Glorie waar ik te veel meeleefde. Zat alleen, ramen en deuren open met de vertrouwde nachtgeluiden die ik niet hoorde. Plotseling hoorde ik een geweer ontgrendelen, schrok me een hoedje, keek de zwarte nacht in maar zag niets, bleef zitten en las verder.

De krengen. Het eerste moment had ik geen 100% zekerheid maar het volgende moment voelde ik, ik weet niet hoe, dat de wacht me een poets wilde bakken. Ik zat als een schietschijf in het licht van een 100 watt lamp zoals we iedere avond zitten behalve wanneer we het te koud vinden of er zwermen ongedierte op het licht afkomen. Ik had natuurlijk op dat geluid, waar geen enkele soldaat zich in vergist, moeten opspringen en dekking zoeken, de knapen hadden dan hun plezier gehad.

Toen ik later in de wacht kwam bleken we veldpolitie op wacht te hebben. De sloebers beweerden pertinent dat niemand zijn spuit ontgrendeld had en dat zij niets gehoord hadden maar ik zag aan hun onbewogen koppen en hun heen en weer schietende ogen dat ze logen. Rotgeintjes maar ik kon niets bewijzen maar mijn oren liegen niet. Een beetje god verzoeken, ik houd voortaan de deuren dicht.

Heerlijk geslapen, ongewassen met de haren rechtovereind in de pyjama verder lezen, wat een orang! Na de rijst een boompje en toen pas de mandiekamer ingedoken, m’n zondagse pakje aan en daar ben ik dan. Heb nog niet voor je gebeden, het wil niet. Ik verlang naar post, zeg maar meteen dat je onwennig bent knaap. Kon ik maar even bij je koesen want je bent mijn vouw, meisje, vriendin maar ook memmi, snap je dat?

Geen nieuws. Hier is alles rustig

Vandaag hoopte ik weer een brief te krijgen maar er waren alleen krantjes. We worden tegenwoordig doodgegooid met allerlei oude tijdschriften, kranten, boekjes en wij zijn daar dankbaar voor. Weer een heel pak lectuur van de Band Nederland – Indië, ook een boek voor mijn verjaardag gekregen. Dat doet goed schat. Maar wanneer er zo’n grote zak zeepost komt en er zit geen enkele brief bij van alles wat je lief is, is het net alsof al het andere in waarde verliest.

Er is hier geen nieuws, alles draait goed en het gebied is rustig. Heb weinig tot niets uitgespookt. Bah wat zit ik te zeuren. Heb drie dagen niet geschreven.

Lachen is troef, alles lijkt nutteloos en ik kan er niet zo best meer tegen

Maandag brandhout uit de theetuinen gehaald, de kok kan weer een maand stoken. Gisteravond soldatencabaret, De Wapenbroeders. Heb de cantine overhoopgehaald, alles eruit gegooid en een toneelzaal gemaakt, iedereen had een zitplaats, ook de jongens van de buitenposten. Wat een drukte voor een paar uurtjes. Het gezelschap bestond uit zeven militairen met muziekinstrumenten. Ze kregen de stemming er wel in, behalve de schunnige ruwe moppen die er als koek ingaan, was het wel aardig.

Het programma heet Lachen is troef. Platvloers loltrappen, ons is niets te dol. Wat verwacht je anders van jonge dienstplichtige militairen. Ze zijn uit diverse onderdelen gehaald, de een met een accordeon, de ander met een trompet, enz, afgedankte burgerpakjes aan, raar hoedje op, de hele kluit op een drietonner, fiks het maar. Controle op programma’s is er niet. Jan soldaat slikt het wel. Verdomd handig, hebben de buitenposten ook eens wat, de NIWIN-gezelschappen komen daar met hun producties nooit.

 De jongens zijn een nacht overgebleven en hebben het goed gehad.

Ik heb iets voor Ukkepuk gemaakt, een vilten beertje, heel eenvoudig, platte stukken op elkaar. Nu wil ik ook iets voor Pim maken maar ik weet nog niet wat.

Volleyballen, alles gewonnen, middagdutje. Alles was goed thuis in je laatste brief. Hoe kan ik dan zo somber doen. Eten en de dag is daar.

Wat stom en onbelangrijk allemaal Nan. Een tijdje geleden wisten we waar we hiervoor zaten maar nu de patrouilles niets meer opleveren lijkt alles nutteloos. Ik kan er niet zo best meer tegen Nan en toch moeten we volhouden hè?

Zo net kwam er bericht dat een moeder van een van de jongens is overleden. Zijn vader is ook al overleden terwijl hij hier was, het leven is voor sommigen wel heel hard. Wat moet ik dan iedere dag dankbaar zijn, dat ben ik ook maar je weet wel meiske. Schat ik weet niks meer.

Je laatste brief nog even

Nog een vraag uit je laatste brief, wij Wachtmeesters draaien in de wacht mee om het voor de jongens iets lichter te maken. Ze zouden anders om de vijf nachten wacht hebben naast de gewone patrouilles, nu om de 7 tot 8 nachten.

Je was even met onze schatten naar mijn vader geweest – wat in rykdom -. Vader is een schat. Je had een goede dag, plezier in je werk, fijn ritje op de fiets naar Dokkum en nog sjans ook, een mooi roze lapje voor een pyjama, wat voor streepje krijg ik? De zon scheen in je zonnige hart.

De zondag erop was het mis, een onwennige en sombere dag, weg zon in je hart, komt er dan nooit een eind aan deze tijd, piekeren of het wel goed is dit of dat, preek bleef op afstand en blij dat Ds. amen zei.

april 1947

Nee beter geen grammofoonplaat met jouw stem zie blog 39 ik kan er ook niet tegen en wil het liefst alles van jou bewaren voor straks.

Hoop dat ik in de kerk op m’n kop krijg, slingeren tussen geloof en ongeloof

Ik ga straks naar de kerk en hoop dat ik behoorlijk op mijn kop krijg.

Beiden onwennig, even in mijn armen, een zachte kus op je haar, het is een hele toer maar wij moeten nog volhouden.

Of dit gods wil is, zijn weg voor ons? Moeilijke vraag Nan. Ja wanneer we in god geloven en nee wanneer we er niet in geloven dat hij onze weg bepaalt. Wij slingeren steeds tussen geloof en ongeloof, is het toch zijn weg of is het mijn eigen schuld, had ik maar niet zo stom moeten zijn om te gaan.

Bij god is alles van tevoren bepaald maar hij laat het aan ons over wat wij ervan maken. Probeer het eens te zien als onze eigen weg en je loopt meteen hopeloos vast. Na de kerk verder.

Jank daar ben ik weer. Wat een rare zwartkijker. Machtige preek gehoord. Nu weet ik weer dat Christus alle rottigheid heeft overwonnen en onze toekomst altijd goed is in hem. De eindoverwinning is zeker en ik heb weer goede moed voor hier en voor later. Samen danken voor deze week en bidden voor de nieuwe. Een innige omhelzing, nacht Janke, Pim en Uk.

Geen post. Geloof dat de KLM alles op Mauritius nu weer voor elkaar heeft en de postverbinding weer een beetje normaal gaat. Vertel me even van vandaag, dat gaat niet hè? Is alles goed, ook met onze hummels? Kun je nog moedig en geduldig zijn? We weten het wel Jank, in de regel gaat het wel maar zo nu en dan zou je even een moord willen doen.

Met mij alles best meiske, heb niets beleefd en niets gedaan maar ik heb goede moed en ben gelukkig omdat ik je liefheb en alles nog heb.

Film

Gister naar Djalant, een Franse film gezien. Een goede film met een goede strekking. Een gelukkig huwelijk, ontrouw, geen happy end maar boetedoening en verder leven in het klooster tot eer van god en Maria. Ik weet wel dat wij over dat laatste anders denken maar het deed me toch goed. Bijna altijd wordt het met liefde en huwelijkse trouw in de film niet zo nauw genomen en een geestelijk tintje zit er maar zelden bij. Jammer dat de stroomspanning weer zwak was, het beeld was wazig en de werkelijk fijne muziek bijna niet te horen.

’t Was al bijna 24 uur, schatten een zoen en heerlijk gemaft.

Tandarts, grote kerels knijpen ‘m voor het boortje

Om 7.00 uur er uit en naar de tandarts in Soebang met als doel alles eruit! Niks hoor, dokter achtte het niet nodig, heeft me lekker even te pakken gehad en een kies gevuld. Hij zal alles zoveel mogelijk opkalefateren en het ontbrekende aanvullen. Dus hier en daar een stukje kunstgebit. Daarvoor moet ik naar Poerwakarta. Bevalt het niet dan kan ik als ik terug ben op rijkskosten nog geholpen worden. Voor de demobilisatie worden we van top tot teen nagekeken. Eerlijk gezegd voel ik ook weinig voor een heel kunstgebit of ben ik kleinzielig en bang voor het trekken. Ja ook wel hoor. De hele lange ochtend wachten, er zaten wel 30 man. Ook wel vermakelijk, de een maakte de ander bang en je staat versteld hoe sommige grote kerels zich knijpen voor het boortje. Een van de knapen ging bijna tegen de vlakte, bij het trekken brak de kroon en de rest moest opgegraven worden. Had je toen al die smoelwerken moeten zien.

Ik heb zitten wachten van 8.00-11.00 uur, ben toen gaan koffiedrinken en een bij orang Chinees, wel duur hoor, fl 3,- en heb daar gewacht tot de rest klaar was en dat was pas om 13.00 uur. Oervervelend maar we hebben in het leger wel leren wachten. ‘k Was ook wel bang dat alles eruit getrokken zou worden en ik met een lege mummelmond thuis zou komen. ‘k Weet wel schat, jou hindert het niet maar zelf wil ik het liever niet.

Weer zelfde schuitje, praten en niet opschieten, te hard voor Soekarno en zijn medeplichtigen?

In de krant weinig nieuws, het lijkt soms net alsof we weer in hetzelfde schuitje zitten, veel praten, weinig opschieten. De zuivering gaat door en het is voor de TNI-troepen steeds moeilijker. Ons land durft tegenover het buitenland de Repoeblik nog niet helemaal overboord te gooien. Het stel oorlogsmisdadigers wil nog niet helemaal meewerken en ik hoop dat ze nooit weer een kans krijgen.

Ben ik te hard in mijn oordeel over Soekarno en zijn medeplichtigen Nan? Ik kan het niet anders zien na alles wat ze dit volk en ons aangedaan hebben.

De Repoeblik medezeggenschap geven, weer terug naar Djogja, een Repoebloekeinse deelstaat wil zeggen zodra ze de kans zien alleenheerschappij over Indië en rijp voor het communisme, de grote slokop en aardsvijand nummer 1. Zit ik weer te orakelen Nan?

Grote strijd om de wereldmacht, Uncle Sam of Vadertje Stalin

De Indiëpolitiek raakt op de achtergrond. Aller ogen zijn gericht op Zuidoost-Azië dat ernstig bedreigd wordt door het communisme. Liam, Birma, China, India dat de banden met Engeland heeft verbroken en nu zogenaamd helemaal vrij en zelfstandig is. Australië wordt wakker en wil eindelijk iets aan de rode vloed doen. De grote strijd om de wereldmacht is in volle gang.

Nu wordt het een koude oorlog genoemd. Rusland werkt met alle mogelijke ondergrondse middelen, ontevredenheid zaaien en hemel op aarde beloven. Amerika geeft Europa materiële en militaire steun om de rode zondvloed zo lang mogelijk te keren. Wie zal het winnen Uncle Sam of Vadertje Stalin? Vrede of oorlog? God of satan?  Kiezen wij voor god dan hoeven wij ons geen zorgen te maken.

Tijdens wereldnood zitten christenen elkaar dwars om kleinigheden

Vanmiddag hadden we een gesprek over de scheuring in de gereformeerde kerk. H. kreeg een kerkblad van de Scherkerk [???] toegestuurd, een soort propagandablad en het beknibbelen van medechristenen. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat in deze grote geestelijke wereldnood christenen elkaar dwarszitten om kleinigheden?

God vraagt alleen van ons dat wij in Jezus geloven. Nederland wordt dood gepreekt, het zou goed zijn wanneer de helft van de dominees als dienstplichtig militair naar hier gestuurd zou worden, dat wil ik nog wel eens zien of zij elkaar nog in de haren zitten. Ze kunnen het – ik geloof in een heilige algemene christelijke kerk – beter omzetten naar – ik geloof in die en die dominee of professor -. De duivel is zo link als de pest en weet hoe hij tweedracht moet zaaien. Ik denk wel eens dat de christenen te veel op god de goede vader vertrouwen en te weinig in de duivel geloven. Klaasje waar zit je nu weer?

Soms krijg ik het ook benauwd snoes maar nu niet, ik voel mij rustig en weet dat wanneer wij dicht bij god blijven alles goed is, zelfs onze toekomst is dan licht. Ken je het gezang Wat de toekomst brenge moge, mij geleidt des heren hand? Samen zingen en bidden voor alles en dragen onze zorgen op aan hem die zo groot en sterk is dat hij allen die hem dwarszitten met een tik naar de hel…..

Wat is dat nu weer voor rare uitdrukking, vergeef me Nan?

Ik zit naar m’n lievelingen te kijken, dat kan ik nu rustig doen zonder dat het de anderen opvalt. Wat is er nog veel moois in de wereld meiske, wat ben jij lief en wat hebben wij heerlijke mollen!! Hoe heerlijk zal het zijn mijn schatten straks weer te zien. Wat ben ik gelukkig. In wat voor omstandigheden ook, het zal goed en heerlijk zijn.

Ik heb veel gezien en veel geleerd, het lijkt vaak allemaal zo mooi, prachtige kastelen van huizen, moord sleeën van wagens, bergen geld maar echte diepe liefde kom je niet vaak tegen, het raakt uit de mode en is ouderwets. Maar ik dank voor de rijkdom die wij hebben gekregen in elkaar. Spaar ons en breng ons DV weer bij elkaar. Nacht lievelingen, túten van dyn Kayemantsje en jimme heit.

Herstel Repoeblikeinse regering?

Goed nieuws op de radio, de Nederlandse regering peinst er niet over om de Repoeblikeinse eisen van herstel van de Repoeblikeinse regering in Djogja in te willigen. Het dagblad Trouw heeft geleuterd en een rare streek uitgehaald met het bericht dat onze regering zou toegeven aan Soekarno. De rondetafelconferentie is uitgesteld maar als Nederland zich niet laat kisten komt het wel voor elkaar. Zo dat is dat. Het valt vaak niet mee maar toch met frisse moed verder.

Wachtje en patrouille, een aanvalletje om de verveling te verdrijven, dwaas

Gisteravond wachtje gedraaid, veel regen en de uren kropen traag voorbij, slaap als een os. Als je met je maat zo de donkere nacht in tuurt en de regen je slaperig maakt hoop je soms dat er iets gebeurt, een aanvalletje of zo om de eentonigheid te breken, dwaas hè Nan. ‘k Was te suf om te denken, na twee uur ben je uitgepraat. Je loopt je rondjes daarna zit je te soezen in het wachtlokaal, zo nu en dan de posten even bellen en doorgeven aan de staf dat we nog leven, niets te kankeren.

Vanochtend een patrouille gelopen oftewel een zondagse wandeling gemaakt. De Kapitein zit in Bandoeng en de Ltn. van 41- RVA wilde een goede beurt maken. Rondje van Raard over de Hoge Brug, langs de Birdaarder straatweg naar Dokkum en dan terug naar Raard (ongeveer 20 km), maar dan bergje op, bergje af.

Foerier

Van de foerier een nieuwe witte handdoek, twee paar sokken, onderbroek en hemd, schoenen tida ada. Had een paar sokken extra kapot gemaakt, heb het stoppen opgegeven en baboe maakt enorme knobbels waar je blaren op loopt.

Heb nu vijf paar nieuwe sokken en hou daar nog wel wat van over voor thuis.

O ja nog een nieuwe veldbroek waar de knopen bij het passen van af vielen. Baboe is een middag bezig geweest om alle knopen extra vast te sjorren.

Nog nooit zo’n bui gezien

We reden door een muur van water naar de kerk, de weg leek op sommige plaatsen een kali. Gelukkig een goed zeil over de auto anders waren wij verzopen. Een beetje overdreven maar ik heb het zo hier nog nooit gezien en in ons waterlandje komt het helemaal niet voor. De hele kluit zit in de cantine naar de reportage van de voetbalwedstrijd Ned.-België te luisteren, ik hoor de uitslag straks wel.

Hoe heb jij het gehad Nan? Heb je weer moed en geduld voor de nieuwe week?

Zolang ik in de kerk zit is het wel goed maar na het amen is alles bijna meteen weer weg, net als na een film, je ziet en hoort het maar je vergeet het zodra het ondermaanse je weer opslokt.

Met kanonnen schieten in Soemandang?

Bij terugkomst hier alles in rep en roer. Er zou met onze kanonnen in het Soemandangse geschoten moeten worden. Goal voor de Belgen zeker, hoor geen gebrul.

In het Soemandangse waren onze militairen in bespreking met de TNI-groepen in dat gebied. We weten hoe dat gaat, ze zeggen geen ja en geen nee en houden ons aan het lijntje en beschieten intussen wagens en kampen.

Wijselijk, hoewel veel te laat weer, zijn de onderhandelingen afgebroken en krijgen ze nu op hun donder.

Enfin, het gaat onze neus voorbij, ik geloof dat de C-batterij het opknapt. Zo zie je Nan dat er met praten weer niets te bereiken viel. Dit was in het klein precies hetzelfde als wat wij tot nu toe meegemaakt hebben in het groot. Verspilde tijd, verspilde levens en gelegenheid voor de TNI om zich vast te bijten. Hier in ons gebied lukt dat niet. Zodra ze hier een poot zetten is het als de bok op de haverkist. Ze weten het en blijven buiten schot.

Tjonge wat gaat die reporter te keer. Al hing zijn leven ervan af.

Ik had nog een blikje kaas over van kerst, door het Kuninganse reis vergeten, heerlijk op een paar sneetjes brood. Het schijnt daar nog steeds niet pluis te zijn.

Weer een goal voor de Belg. Twintig stinkstokjes verloren met kaarten.

Koes Wim en Zus even en geef ze een knuffel en dikke tút van heit. Zijn ze vandaag lief? Kun je met hen buiten genieten?

Duivels dilemma grote strijd tussen verlangen en max vier kinderen

[Hilma aan het woord. Mijn ouders strijden met het dilemma van het verlangen naar alles van elkaar en beiden geen kindje willen verwachten zolang er geen eigen woonplek is. Maar hoe kunnen ze na meer dan drie jaar van elkaar gescheiden te zijn hun verlangen in toom houden? Hulpmiddelen om een zwangerschap te voorkomen mogen door het geloof niet, hun samenzijn zou dan verworden tot een elkaar gebruiken.

Het enig wat misschien niet zondig is om in de dagen van onvruchtbaarheid in de cyclus tot elkaar te komen. Maar dan nog, enerzijds verlangen beiden heel erg naar een derde kindje, om dat samen te verwachten en samen op te voeden, anderzijds is de liefdesbeleving pas helemaal echt wanneer aan dat verlangen ten volle tegemoetgekomen wordt.

Het is een duivels dilemma en ze kunnen er per brief niet uitkomen. Ze kunnen niet met zekerheid garanderen dat ze dit aankunnen. Ze moeten elkaar zien om dit te weten. En dan nog.

Of zij, mocht het toch zover komen dat er een kindje komt en er geen eigen woonruimte is, het toch niet beter is om bij zijn ouders in te gaan wonen. Daar kunnen ze een eigen kamer en slaapkamer hebben, daar kan zij alleen voor hun gezin koken, dan zou zij veel meer haar eigen leven en werk hebben.

Mijn vader schrijft hier open en eerlijk over en zijn taal blijft in deze van hen.]

Jij kunt je beter tegen mijn moeder verzetten dan tegen je eigen moeder. Mijn moeder denkt heel anders dan de jouwe. Zij kan met liefde en zorg om jou zeggen of alleen maar met een blik kijken – hoe kan Klaas dit mijn Kantje aandoen -.

Denk niet dat ik je wil overhalen maar volgens mij is het van twee kwaden in dat geval nog het beste.

Ik wil alles zoveel mogelijk eerlijk en open met jou bespreken en zoveel mogelijk met alles rekening houden. Het lukt nu veel beter dan vanmiddag, net alsof ik heel dicht bij je ben. Mijn grootste wens is om mijn lieveling, die zoveel heeft opgeofferd, die zo verlangt naar haar eigen leven met haar eigen gezin gelukkig te maken.

Je zou je eigen meubels kunnen gebruiken, je zou je eigen baas zijn, je zou net zo kunnen leven als in Wezep. [Tussen de militaire training in Tilshead Engeland en het vertrek naar Indië hebben mijn ouders een half jaar samen met Wim in Wezep gewoond. De enige tijd dat zij met hun drieën in een eigen woning woonden].

Bij jouw moeder blijf je kind in huis en kunnen wij niet in aparte kamers wonen. Alleen in geval dat er geen andere oplossing is, zouden wij bij mijn ouders in kunnen wonen.

Even kijken, jij zit bij mij in jouw stoeltje, hoe ik alles oplossen wil en dan ga jij mij vertellen wat je ervan denkt. Dit lijkt mij het beste voor jou, voor ons in geval we gedwongen zijn langere tijd in Raard te blijven. Wanneer ik niet meteen werkkring en een huis kan vinden dan werk ik thuis wanneer mijn vader mij de zekerheid kan geven een vol loon uit te betalen.

Anders werk ik gewoon bij een baas zoals vroeger en we wachten rustig af en kijken rond naar iets anders. Ik vind het niet erg wanneer ik ’s morgens en ’s avonds een eind moet fietsen, duizenden doen dat, waarom ik niet? Ik kan genoeg voor ons verdienen.

Ik geloof wel dat ik nu het donkerste van de lichtste kant heb bekeken.

Ben je het met mij eens? Wij allemaal bij Beppes kleine huisje gaat wel voor een paar weken maar niet voor maanden. Ik kan bovendien bij thuis twee beter voor jou en de kinderen opkomen want bij jouw moeder kan ik niet van mij afbijten zonder brokken te maken. Moeder kan er niet tegen en jij ook niet. Bij thuis twee wel en daar is het wel eens goed dat er iemand op de ketel slaat en is het kort maar heftig.

Lieveling ik moet je nog veel meer schrijven maar ik ga eerst slapen, het is 2.00 uur en ik heb zes postvellen vol.

We kunnen er niet meer zo goed tegen, we zijn gejaagd en onrustig   

Vanavond een stapel heerlijke brieven van jou, voel mijn innige dank Jank, ik ben heerlijk even bij mijn schatten geweest. Alles was goed thuis, toch is er iets met jou, ik denk hetzelfde als jij in mijn brieven miste. Jij kunt het niet verklaren en ik ook niet. Wij lezen onze brieven gejaagd door, we zijn er gelukkig mee maar vinden er niet alles in en zien alweer naar de volgende uit. Ik geloof niet dat ons schrijven soms een sleur is maar het duurt gewoon te lang vrouwke. We kunnen er niet meer zo goed tegen.

Wel schrijven we steeds alles is goed, goede moed en gelukkig maar hoe kort van duur is dat vaak. We zijn gejaagd en onrustig en kunnen het niet voor elkaar verbergen. En dat is ook niet nodig hè Nanni?

Jij zoekt afleiding in onze kinderen, je werk, een tijdje lezen, breien. Ik in allerlei karweitjes, heb bijna twee dagen met een verrekijker zitten prutsen, geen rust tot het me gelukt is. Het prutsen met die kijker is eigenlijk dwaas. Het is een legerkijker en het is verboden om dat soort dingen te repareren. Maar ik met mijn eigenwijze kop net zolang mieren tot het hele geval uit elkaar ligt met alle lenzen, prisma’s, schroefjes en klemmetjes. Het ging me er alleen maar om te proberen of ik het kon. Nu ben ik weer tevreden want het apparaat waar alleen deskundige opticiens aan mogen knoeien heb ik bijna weer klaar.

Kerk en bidden helpen niet meer

Ons kerkgaan en bidden helpt niet meer. De onzekerheid, steeds weer uitstel van onze vurige wens heeft onze rust en hoop een geduchte knauw gegeven Jank. We hobbelen van de ene maand in de andere, niets doet er meer toe, wij klemmen ons vast aan die ene hoop, die ene gedachte -WANNEER-.

Ik geloof wel dat dit de oorzaak is. De hoofdoorzaak is dat wij onze inwendige rust en vertrouwen op god kwijt zijn en wij kunnen dat niet aan elkaar teruggeven. Ik heb al dagenlang niet echt kunnen bidden. Ik sla nooit een kerkgang over maar wat geeft dat wanneer mijn kop er niet bij is.

Bid Nan dat god mij niet loslaat en mij geeft wat ik verdiend heb, god hoort jou. Hoe zal het straks gaan wanneer ik god hier nog steeds niet gevonden heb? Ik kan nu niet met je bidden lieveling, doe jij het en vraag alleen maar om rust voor onze zielen.

Te lamlendig om te leren voor het sleuteldiploma

Nu weer even over mijzelf. 30 Maart examen voor het sleuteldiploma, algemene ontwikkeling. Je weet ik sta er hopeloos voor. Ik was de laatste tijd te lamlendig om te leren hoewel ik er tijd genoeg voor had. Ik geef mijzelf een grote schop om in te halen wat nog mogelijk is. Ik moet in twee weken de halve cursus nog doorwerken en ik ben zo stom als een os. Ben alweer bezig geweest, rekenen is het moeilijkst. Vooruit Klaas schiet op, om zes uur eruit en laat je niet verleiden door een partijtje kaart. Het valt niet mee hoor wanneer de anderen onder veel geschreeuw boeren en nellen en ik al mijn aandacht nodig heb voor breuken, cilinder en pyramide inhoud. Enfin, geef me maar op m’n kop, je hoort er wel van snoes, ik waag nog een kansje.

Nu een alles zeggende zoen. Heb je zo lief en zo nodig al kun je dat maar zelden merken. Daaag allerliefste schatten.

Weer een dag, partijpolitiek boven eenheid

Naar Poerwakarta geweest, met drie man naar de tandarts over hele slechte weg maar door prachtige natuur en in een heerlijk zonnetje. Had net zo goed binnen kunnen blijven, de tandarts kon mij niet helpen. Volgende week weer.  Na een half uur stonden we weer buiten. Ik had om voorrang gevraagd want het was zo ver. Hij hapte, de andere patiënten mopperden, wij waren zo klaar, goeie morgen en sterkte.

Heb een blik koffiebonen gekocht, het is al dicht gesoldeerd dus het kan zo over gestuurd worden. Om 12.00 uur binnen, gegeten, jou geschreven en de hele middag geleerd, kennis van eigen land.

Ze beginnen met het licht te knoeien. Er draait vanavond een film, alle lichten moeten uit om de stroomspanning zo veel mogelijk te verhogen. Ik zoek wel een kaarsje en blijf lekker binnen.

Ik moet moeder schrijven, het is bijna een jaar geleden dat jouw vader gestorven is, ik zie ertegenop. Ik weet niet wat ik haar moet schrijven. Ik weet hoe hij door je moeder en jou zelf gemist wordt en ik kan niet troosten. Ook jij mist hem in zoveel dingen schat, vooral zijn rustige natuur was jou tot grote steun. Hoe helder was zijn inzicht in vele levensproblemen, ook over politiek gaf hij vaak duidelijk en helder commentaar. Dat kan ik je niet geven. Heb me pas de laatste jaren met politieke verhoudingen beziggehouden nu ik met de Indische kwestie in aanraking ben gekomen.

Met de beste wil kan ik nu geen overzicht krijgen, het lijkt allemaal even tegenstrijdig. Wel weet ik dat onze binnenlandse politiek er na de oorlog niet beter op is geworden, de ene na de andere partij verbrokkelt.

Daar floepen alle lichten uit, verder met kaarslicht.

Onze politiek is afhankelijk van het buitenland omdat wij economisch afhankelijk zijn. Bijna alles staat momenteel in verband met de Indiëkwestie. Nog altijd zoeken de verschillende partijen naar een oplossing en volgen daarbij vaak jammer genoeg de partijpolitiek terwijl wij eenheid moeten hebben.

Onze regering schippert met het buitenland en wij, ons leger met onze regering. Of de werkelijk goede oplossing wordt gevonden is nog steeds de vraag. Nederland met al de politieke partijen en verdeeldheid is speelbal van de grote wereld.

Voor zover ik het kan begrijpen wil Nederland Indië werkelijk onafhankelijkheid geven op een gezonde basis. De gezonde basis is in de eerste plaats zonder de Repoeblik van Soekarno, die zich als een wanbestuurder heeft gedragen. Hij wordt ons door buitenlandse bemoeienis toch weer opgedrongen.

Ten tweede dat Nederland op het vrije Indië geen dwang maar wel controle wil uitoefenen, we kunnen de handel niet missen. Denk aan onze scheepvaart en Indische producten. Niet dat Indië daar slechter van werd maar er zijn andere kapers op de kust. Amerika ruikt geld en speelt geen open kaart.

Indië zelf neigt natuurlijk naar het buitenland en als Nederland niet op de tellen past gaat Amerika of wie dan ook met de buit strijken, uitvoer naar de wereld voor tijdelijke welvaart en overbodige luxe hier, terwijl wij op een houtje bijten. Als Indië zich heeft verkocht aan het buitenlandse kapitaal met de duimschroeven erop wordt het in de zogenaamde vrijheid nog veel afhankelijker en armoediger dan ooit onder Nederlands bestuur om elkaar vervolgens in haat en nijd op te vreten. Als hier geen deskundige leiding achterblijft op de industrie, fabrieken, landbouw plantages, economie, handel en politiek dan gaat alles naar de verd… Indië en Nederland beide.

Het zou uitdraaien op roofbouw, tijdelijke topjaren en daarna de terugslag, verwaarlozing, corruptie en armoe zoals onder de Jappen en het Repoeblikeins bewind. Een land dat 300 jaar leiding nodig had om te worden wat Nederland ervan maakte kan niet in een paar jaar op eigen benen staan, net zomin een kind zich redden kan wanneer het net heeft leren lopen. Waarom zitten Australië, India en al die andere landen ons dan dwars en zijn ze zo vriendelijk voor Indonesië? Omdat ze bang zijn dat Nederland de touwtjes in handen houdt en zij niet de kans krijgen om voordelige handelsbetrekkingen aan te knopen zoals Soekarno probeerde met Rusland en Amerika en anderen, buiten Nederland om.

Geen enkel land heeft medelijden en zal uit naastenliefde Indië aan vrijheid helpen.

Wij zeggen vaak wat kan het ons schelen Indië voor Indië en geef ons Nederland maar weer. Nederland vecht in de eerste plaats voor zichzelf om het hoofd boven water te houden, dus ook uit eigen voordeel en belang, noodgedwongen.

We kunnen wel zonder koloniaal bezit maar niet zonder handel.

Wij zijn in drie eeuwen aan elkaar gegroeid en als wij elkaar niet helpen gaan wij op den duur beiden ten gronde. Bij zoveel mensen is Indië nog steeds een ver begrip. Zolang de kopjes thee maar op tafel kwamen en de jongens niet naar Indië hoefden maakte niemand zich zorgen. In de eerste jaren na de oorlog stond half Nederland op z’n achterste poten en schreeuwde moordenaars!

Gelukkig weet het merendeel van ons volk waar het om gaat.  En wanneer wij geen bemoeienis van buitenlands geld en macht gehad hadden was het hier allang klaar. De eerste actie was dan niet stopgezet en zelfs veel eerder begonnen!

Engeland heeft ons de eerste klap gegeven, zag het dreigende gevaar van de eigen koloniën, wenste hier rotzooi in Indië om ons dan later onder bepaalde (handels)voorwaarden te helpen. Wie zei ook alweer Nederlanders let op uw saeck?

Nog is de strijd niet gestreden. Nederland doet wat het kan maar de goede oplossing voor beide zie ik nog niet. Een ding weet ik wel, dat Indië het nooit weer zo goed krijgt als voor 1940 onder Hollands bestuur en dat ons land nooit weer op dat vooroorlogse peil komt. Toen was het vaak ook niet best maar altijd nog beter.

De lichten zijn weer aan, ze zitten nu naar een stille film te kijken, het lijkt net alsof de acteurs luchthappen in plaats van praten of zingen.

Je even koesen. Ik schei uit met mijn politieke gepraat schat, het was eigenlijk wereldpolitiek.

Van onze binnenlandse politiek heb ik weinig sjoege, misschien ook omdat ik zolang al hier zit. Wel merk ik dat de oude partijen Protestants en Katholiek standhouden maar dat de andere tegenvallen.

De PvdA nam een grote vlucht na de oorlog, is ook de ware niet, is een stuk achteruitgegaan en splitst zich nu verder. Een partij die in zichzelf verdeeld is kan zich niet handhaven. In het begin leek het aardig, een verzameling verschillende gezindten broederlijk samenwerken tot heil van land en volk. Het lukt niet omdat neutraal niet bestaat, er kwamen te veel voor en tegen god, een middenweg is er niet.

We zien in de grote wereld de wereldstrijd tussen hemel en aarde, god en satan. Steeds duidelijker zien we in het hele wereldgebeuren, in de wereldpolitiek óf positief christelijk, het doet er niet toe welke partij met god als basis, óf positief duivels communisme of wat dan ook en alles wat ertussen in zit verdwijnt en lost in het andere op. De grote eindstrijd is de algemeen christelijke kerk tegen de algemeen antichristus.

Wij willen dat in het dagelijks leven niet zien en hopen nog op dit of dat, deze of gene. Laat ons de hoofdzaak voor ogen houden dan kunnen wij veel onbegrepen zaken aan god toevertrouwen die veel in deze wereld toelaat maar nog steeds de grote koning is en blijft. Schattebout hoe denk jij erover? Graag commentaar lieveling.

Zo de stille pantomime is afgelopen en mijn rust weer verdwenen. De blonde schone bleek de moordenaar. Morele opvoeding van het leger, als Jan soldaat maar een plaatje ziet. Brrr wat een rotzooi. Zolang het zaakje draait blijven ze zitten. De avond gaat stuk maar je moet niet het commentaar daarna horen. Blij dat ik dat rotding niet heb gezien.

19 maart, Wims derde verjaardag

Leave Skotten!!! Vandaag is onze zoon jarig, drie jaar. Geef hem een dikke tút fan heit, ik weet dat je dat allang gedaan hebt. Onze zoon wordt groot, van zevenmaands baby tot een grote jongen. En Ukki een lekkere mol, een meisje van bijna twee jaar. Ik mis veel van al die heerlijke kleine dingen maar door jouw schrijven weet ik toch veel van wat er in die kleine kopjes rondspookt.

Wat zou het heerlijk zijn nu thuis te zijn maar ook zo is het een feestdag Nan en mogen wij god danken voor onze rijkdom, onze gezonde kinderen.

Memke, gefeliciteerd, hoop dat je een mooie en dankbare dag hebt. Een innige knuffel en koes onze lieve kleine schatten even. Wees blij en gelukkig Nan net als onze kinderen.

Onze schatten moeten straks eerst aan mij wennen.

Natuurlijk zijn ze straks eerst terughoudend, ik ben toch een vreemde kerel voor ze. Ik zal heel voorzichtig moeten zijn want de eerste indruk bij kleine kinderen is vaak beslissend voor later. Jij hebt ze geleerd om van mij te houden en naar mij te verlangen. Het is oppassen hun kinderlijke fantasie niet teleur te stellen. Jij hebt de halve slag voor mij gewonnen en bij de andere helft moet jij mij ook helpen maar ik moet ze toch ook zelf ook een beetje veroveren. Wat denk je schat, gaat het me lukken?

Ik ben blij dat onze hummels niet hun vertrouwen zomaar aan iedereen geven. Oe dat alles te mogen beleven! Ik kan het mij niet goed voorstellen omdat ik het nog nooit heb beleefd. Ik kan mij alles van ús jonkje in Wezep herinneren, daar kon ik lekker met hem dollen, maar nu laten ze zich niet meer alles welgevallen en is het uitkijken. Het zal een beetje moeilijk zijn maar heerlijk moeilijk.

Even over mijzelf. Gister de hele dag gestudeerd, het wil niet. Taal en rekenen is niks voor mij, kennis van eigen land is interessant. Gelukkig heb ik mijn middenstandsdiploma.

Er even tussenuit geweest om de telefoonlijn naar Tjisalak te controleren en deze weer in orde gebracht. We hadden de laatste dagen geen verbinding en moesten ’s nachts met de pantserwagen controleren of alles in orde was.

Vannacht eruit geweest om een wegpatrouille te rijden naar Tjikaramas. Een ritje van 20 km. Nu kunnen we het weer met de telefoon doen.

Goedemorgen op deze mooie zondagochtend. Hier een lekker zonnetje en een rustige tangsi, kamp. Jij ligt nog te slapen, even een zoen op je wang. Hoe zal het straks zijn, ik denk dat we een uurtje langer slapen of maken onze hummels ons wakker? Mogen de rakkers nog even bij ons in bed? Dan theewater opzetten en allemaal wassen. We gaan elkaar om de beurt een beetje verwennen. Jij krijgt een kopje thee in bed. Samen eten en de boel opruimen. Dan ga ik met Pim naar de kerk of is hij nog te klein? Jij gaat kokkerellen en als het mooi weer is halen jullie ons op. De zondag erop blijf ik thuis. Wie weet wat ik allemaal bekokstoof, misschien wel nasi!

Gister weer een grote gezamenlijke actie in Soemadang. C- en D-batterij, Spiertroepen en Infanterie uit Soemadang. Achter Tjisalak vier kanonnen in stelling die daar 13 uur in de gloeiende zon gestaan hebben en in totaal 40 schoten hebben gelost op een lege kampong. De vogels waren weer gevlogen. De kampong waar de bende tijdens de onderhandelingen zat en van waaruit ze steeds aanvallen deden, zelfs op Soemadang, is met de grond gelijk gemaakt. De actie leverde niets op, enfin, het is al een goed ding dat de bende achter de broek gezeten wordt in plaats van met ze te praten.

Ondanks de 13 uur in stelling staan hebben de knapen zich wel vermaakt. Er kwam een colonne inlandse handelaren met een vracht rieten stoelen voorbij.

Geen rieten zitje maar wel vergelijkbare situatie

De stoelen werden tijdelijk in beslag genomen en even later waren er keurige zitjes naast de kanonnen met kaartende kerels. Later hebben ze de zitjes op de wagen geladen en afgeleverd bij de eigenaar. Een rammelende Chinese taxi werd in de maling genomen. De schoeljes zetten twee granaten rechtop midden op de weg. Toen Orang Chinees de hoek om kwam schrok hij zich rot, zelfs zijn oude rammelkast rilde. Hij vroeg of hij door mocht rijden, tuurlijk man rij maar raak. Ja maar toean die granaten!! Als ze ploffen merk je het vanzelf. Natuurlijk hebben ze hem door gelaten.

Grote ronde keien langs de berghelling naar beneden laten rollen, de steile afbrokkelende helling werd bestormd. Vaak kinderachtig gedoe maar wel een bewijs dat ondanks hitte en het lange wachten de knapen zich niet laten kisten.

Twee pelotons van Spierdivisie zoek

’s Avonds kwam het radiobericht dat twee pelotons van de Spierdivisie zoek waren. Trek je kakibroek maar uit en je plopper pakje aan en ga maar zoeken naar een naald in een hooiberg. Met een stel knapen naar Tjikaremas, daar nog een paar mensen opgehaald en een radio mee. Gelukkig kwamen we de vermiste groep vlak bij Tjikaremas tegen en liep het met een sisser af.

Was het werkelijk zoeken geblazen dan waren we de hele nacht in touw en is het in onbekend terrein oppassen dat je zelf niet zoekraakt.

Ltn. Spier was er zelf bij en die komt altijd wel weer boven water. Zijn radio was kapotgegaan zodat hij geen verbinding had met de kanonnen in stelling. Is de verbinding met een patrouille verbroken dan moet er een zoekpatrouille achteraan want je weet nooit wat er kan gebeuren. Ik heb het al een paar keer eerder meegemaakt maar de vermisten kwamen steeds op het laatste nippertje weer opdagen.