Herfst

Foto Kim Kui

Ik had gelopen en kwam in een melancholieke bui terug. De bedoeling was juist om een zekere herfstsloomheid uit te waaien. Nu deze vervangen blijkt door een parallelle stemming lijkt de inspanning als zodanig geslaagd maar de uitwerking achterwege te blijven. Misschien lag het aan de route. Langs kanalen met woonboten waar de onvermijdelijke geur van houtkachel en smeerolie, vermengd met de zompige geur van modder, rotte bladeren en paddenstoelen, door wind om de oren en in de neus geblazen werd.

 

In een van de boten had iemand zitten schrijven, het was in een van de grotere boten, met ramen waarachter veel plantengroen schemerde. Het geheel maakte een warme indruk, terwijl er tegelijkertijd een zekere effici├źntie vanuit leek te gaan, misschien omdat de boot zowel van binnen als van buiten wit was en de persoon, al schrijvend, uit een mok dronk. Er is ervaring nodig om vrijwel zonder opkijken automatisch te kunnen drinken en schrijven. Misschien ging het alleen om een boodschappenlijst maar toch had deze blik in andermans bezigheid mij er op een directe, wat schrijnend verwijtende manier op gewezen dat er in mijn hoofd een aantal dingen dreven die hoognodig op het droge gehaald moesten worden, alvorens ze in vergetelheid zouden verzuipen.

 

Erg duidelijke dingen zijn het niet, meer vage omhulsels die nog ingevuld moeten worden maar juist dat maakt dat er geen tijd te verliezen is. Hoewel, tijd verliezen geen goede uitdrukking is, hoe kan een persoon tijd verliezen, alsof het om een concreet begrip, voorwerp, een vastgepind feit gaat. Juist in verloren ogenblikken steken de beste idee├źn hun kop op of worden de subtielste gebeurtenissen ervaren, kun je beter van gewonnen tijd spreken. Hoe dan ook de vage contouren vragen om invulling, of dit nu tijd opslokt of juist teruggeeft.